Ο δικός μας Παύλος

Γνωρίζαμε τον Παύλο Κορδοπάτη εδώ και πολλά χρόνια, αρχικά ως μεταπτυχιακές φοιτήτριες του Τμήματος Χημείας και αργότερα ως μέλη του εργαστηρίου του, και από την πρώτη στιγμή μάς εντυπωσίασε η ενέργεια που εξέπεμπε και η γοητεία που ασκούσε στους γύρω του.

Πολυσχιδής προσωπικότητα, με ευρύτατο κύκλο ενδιαφερόντων, ήταν σε θέση να συνομιλήσει με όλους, σχεδόν για τα πάντα. Δεν ήταν τυχαίο, άλλωστε, ότι πολλοί άνθρωποι (συνάδελφοι, συνεργάτες, φίλοι, φοιτητές) καθημερινά έρχονταν στο γραφείο του για μια απλή καλημέρα ή για τη συμβουλή του σε θέματα που τούς απασχολούσαν και ο ίδιος δεν αρνιόταν ποτέ να δει κάποιον, όσο βαρύ κι αν ήταν το πρόγραμμά του. Οι ερωτήσεις μας για τη διευθέτηση καθημερινών ερευνητικών, εκπαιδευτικών και διοικητικών ζητημάτων πολλές φορές οδηγούσαν σε συζητήσεις για νέες μορφές διδασκαλίας, την ακαδημαϊκή δεοντολογία και ηθική, τη σωστή χρήση της γλώσσας...

Ένας bon viveur που έβρισκε αφορμές για γιορτή. Έτσι, στο εργαστήριο κατά καιρούς συγκεντρωνόμασταν όλοι μαζί και δοκιμάζαμε τις οινικές του «απόπειρες» («απόπειρες αιχμαλώτισης του πάθους και της ποιότητας», όπως ανέφερε στην ετικέτα τους), μοιραζόμασταν τις επιτυχίες και τις δυσκολίες, τα μικρά και τα μεγάλα (μία δημοσίευση, ένα ερευνητικό πρόγραμμα, προσωπικές γιορτές, τα Χριστούγεννα ή και το κέφι της στιγμής). Εκφράζαμε σκέψεις και αγωνίες για το μέλλον του Τμήματος, αλλά και του Πανεπιστημίου και ανταλλάσσαμε απόψεις για λογοτεχνικά έργα, θεατρικές ή μουσικές παραστάσεις και ταξίδια τα οποία πραγματοποιούσε διαρκώς παρά τον έμφυτο φόβο του για τα αεροπλάνα,σε βαθμό που πλέον δεν τον πολυπιστεύαμε.

Ήταν ιδιαίτερα αγαπητός τόσο στην κοινότητα του Πανεπιστημίου, όσο και στην κοινωνία της Πάτρας (παρά το γεγονός ότι βρέθηκε στην πόλη με την ιδιότητα του φοιτητή) ―γνωστή άλλωστε ήταν η ενασχόλησή του με το Πατρινό Καρναβάλι επί μακρόν. Ποτέ δεν έπαψε να μάς εντυπωσιάζει το γεγονός ότι, όπου κι αν βρεθήκαμε ―στην Πάτρα, στην Ελλάδα ή και στο εξωτερικό― μόλις αναφέραμε ότι υπηρετούμε στο Τμήμα Φαρμακευτικής του Πανεπιστημίου Πατρών, μάς απαντούσαν με ενθουσιασμό ότι γνώριζαν τον Καθηγητή Παύλο Κορδοπάτη.

Τελειομανής και αγχωτικός (τόσο στον εαυτό του όσο και στους γύρω του), τον χαρακτήριζε η προσοχή στη λεπτομέρεια και η αναζήτηση του καλύτερου δυνατού αποτελέσματος ―και αυτό ήταν φανερό σε πολύ κόσμο, από την άρτια οργάνωση του Ελληνικού Forum Βιοδραστικών Πεπτιδίων. Εξωστρεφής, ο ίδιος, καθιέρωσε με αυτόν τον τρόπο την αλληλεπίδραση της ελληνικής πεπτιδικής κοινότητας με το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.

Αυτοί που δεν τον ήξεραν καλά του προσέδιδαν ακαδημαϊκό (και όχι μόνο) ελιτισμό και αποστασιοποίηση από συγκρουσιακές διαδικασίες και πράξεις. Γνωρίζοντάς τον, όμως, από κοντά, καταλάβαμε ότι ήταν απλώς αθεράπευτα ρομαντικός, με φυσική ευγένεια, λάτρης του διαλόγου, του σεβασμού όλων των απόψεων.

Παρά τον δύσκολο αγώνα που έδινε τον τελευταίο χρόνο με την ασθένειά του και τις πολλές υποχρεώσεις του, οργάνωσε την ομαλή μετακίνησή μας στο νέο κτίριο ―όνειρο και στόχο ζωής για αυτόν― και βοήθησε σε αυτήν ακόμα και με προσωπική εργασία.

Η απώλειά του έκανε το εργαστήριο πολύ πιο άδειο, κι εμάς τις ίδιες με ένα μόνιμο αίσθημα θλίψης, αφού χάσαμε ένα μέλος της οικογένειάς μας, έναν σοφό και γενναιόδωρο μέντορα, αλλά και έναν ανεκτίμητο φίλο.