Ένα σημερινό βλέμμα στο Πολυτεχνείο

>>Προκήρυξη από τα γεγονότα του Νοέμβρη '73 στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Πηγή http://arcadia.ceid.upatras.gr/afkpatras

 

Είσαι μαθητής και 17 Νοέμβρη για σένα σημαίνει σχολική γιορτή και όχι μάθημα.
Είσαι φοιτητής και 17 Νοέμβρη για σένα σημαίνει μια ακόμη επέτειος και καφές στην πλατεία.
Κι όμως δεν είναι απλά μια ημερομηνία, δεν είναι απλά μια αργία.
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου είναι σύμβολο, είναι ιδέα.
Οι φωνές στα κάγκελα είναι ελευθερία, είναι αλήθεια.
Το αίμα στον δρόμο είναι πραγματικότητα.
Στην ηλικία σου ήταν. Τις αγωνίες σου είχε. Τα όνειρά σου είχε.
Κι εκείνος, κι εκείνη, κι όλοι τους.
Το Πολυτεχνείο ήταν, είναι και θα είναι απάντηση σε κάθε μορφής χούντα. Μην το ξεχνάς. Η ιστορία είναι κομμάτι σου κι εσύ δικό της.

[Δήμητρα Αλεξανδράκου]

 

Θεωρώ πως μια τέτοια επέτειος πρέπει να είναι αφορμή για περισυλλογή και σύγκριση, αν όχι ταύτιση, της  σημερινής κατάστασης με γεγονότα του παρελθόντος. Ίσως μέσα από αυτή τη διαδικασία να εντοπίσουμε περισσότερες ομοιότητες παρά διαφορές που θα βοηθήσουν να αντιμετωπίζουμε τα πράγματα λίγο πιο διαφορετικά από ‘δω και πέρα.

[Λ.Κ.]

 

Τα γεγονότα του Πολυτεχνείου αποτέλεσαν, αναμφίβολα, έκφραση αυθόρμητη και γνήσια των νέων που έδρασαν, ζητώντας την πραγμάτωση των δυο κορυφαίων αξιών που κάποτε γέννησε ο τόπος τους: της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Σαράντα ένα χρόνια μετά, έχοντας στη διάθεσή μας την μεταδικτατορική πορεία αυτού του ίδιου τόπου, καθώς και την εξέλιξη πολλών από εκείνους τους –τότε- νέους, δεν μπορούμε να αποφύγουμε τον προβληματισμό: Γιατί αυτή η ισχυρή νίκη του λαού δεν μετατράπηκε σε δύναμη αναγέννησης και δημιουργίας; Γιατί η ευσυνειδησία που χαρακτήρισε τον αγώνα μοιάζει να θάφτηκε μαζί με όσους χάθηκαν τιμώντας την; Καταλήγοντας, ο αγώνας για ελευθερία μοιάζει απίθανο να αποδειχθεί μεστός νοήματος ή πραγματικά νικηφόρος, όσο δεν συνοδεύεται από ακόμη αιματηρότερο και σκληρό αγώνα να μείνουμε ελεύθεροι και εσωτερικά. Είμαστε κοινωνία προσώπων και ανελεύθερα πρόσωπα που ποτέ δεν έχτισαν ελεύθερη κοινωνία. «Την τιμή σας δεν θα σας τη δώσει το ξεκίνημα, αλλά το τέλος σας» λέει μια σοφή κινέζικη παροιμία, που συνοψίζει το μήνυμα που κουβαλά για μένα αυτή η επέτειος.

[Μαρία Καντάνη]

 

Κάθε χρόνο μου έρχεται στο μυαλό αυτή η ομάδα τον «άμυαλων» ανθρώπων από όλα τα κοινωνικά στρώματα και μορφωτικά επίπεδα που  αψήφησαν την ζωή τους για το καλό όλων, για μια καλύτερη και ελεύθερη ζωή. Σκέφτομαι, αν ζούσα τότε, θα ήμουν άραγε μέσα σε αυτούς τους ανθρώπους ή θα με είχε κατακλείσει ο φόβος, όπως τους υπόλοιπους «λογικούς»;  Και μετά σκέφτομαι πόσο ανάγκη έχουμε στις μέρες μας τέτοιους ανθρώπους, να βγούν μπροστά να ανοίξουν το δρόμο και στους υπόλοιπους για να ξαναγυρίσει η ελπίδα στη χώρα. Πραγματικά, στις εποχές που ζούμε τέτοιους μικρούς ήρωες χρειαζόμαστε όσο ποτέ και το σύνθημα του Πολυτεχνείου ΨΩΜΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ να είναι σημαία μας για ένα καλύτερο μέλλον.

[Όλγα-Μαρία Καραγιάννη]

 

Όλοι μας οφείλουμε στον εαυτό μας να γνωρίζουμε, να τιμούμε και φυσικά να μη λησμονούμε τίποτα από όσα έγιναν εκείνη την ημέρα, όταν τα γεγονότα της έβαψαν με αίμα τις μνήμες όλων.

Κυρίως των φοιτητών που δεν πρόλαβαν να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους και θυσιάστηκαν για μας για να έχουμε ελευθερία λόγου και σκέψης. Βοήθησαν για να πραγματοποιηθούν τα δικά μας όνειρα χωρίς την παρουσία του φασισμού.

Αυτοθυσία, τόλμη, γενναιότητα είναι μερικές από τις αρετές των φοιτητών του 1973.

[Αμαλία Κατσιφάρα]

 

Δεν ήμουν εκεί βέβαια, δεν ζούσα καν. Γεννημένη είκοσι χρόνια αργότερα, και όμως, η επέτειος του Πολυτεχνείου θυμάμαι πάντα να με προβληματίζει όσο και να με γοητεύει. Θυμάμαι όλες τις 17 Νοέμβρη των προηγούμενων ετών. Σχολικές εορτές με ποιήματα, τραγούδια,  βίντεο -ντοκουμέντα και έπειτα; Αυτά...και έπειτα η ουσία χάνεται και η ιστορία ξεθωριάζει. Κάθε 17 Νοέμβρη με προβληματίζει...Ζει όντως στη σκέψη μας το Πολυτεχνείο; Τα ιδανικά της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας, της ειρήνης, της ελεύθερης σκέψης και βούλησης, της δημοκρατίας θα παραμένουν πάντα αναλλοίωτα και επίκαιρα, όσα χρόνια και αν περάσουν από εκείνη την εξέγερση. Εμείς όμως; Άραγε εμείς θα βγαίναμε στους δρόμους; Θα στεκόμασταν πίσω απ' τη σιδερένια πόρτα; Θα φωνάζαμε αγωνιωδώς "Εδώ, Πανεπιστήμιο Πατρών ";

[Αδαμαντία Στριμενοπούλου]