Κατάληψη: Πρόβλημα ή Λύση;

Τον Οκτώβριο το Πανεπιστήμιο βίωσε για μια ακόμη φορά το φαινόμενο των «καταλήψεων». Σε διάφορες σχολές αλλά και στο κτήριο διοίκησης παρατηρήθηκε το φαινόμενο φοιτητές να κλείνουν τα κτήρια, να μην επιτρέπουν στο ερευνητικό και διοικητικό προσωπικό αλλά και στους συναδέλφους τους να έχουν πρόσβαση στις εκπαιδευτικές και ερευνητικές δραστηριότητες. Τα αιτήματα ποικίλουν: σε κάποιες περιπτώσεις ήταν το πάγιο αίτημα για δωρεάν σίτιση, στέγαση και μετακίνηση των φοιτητών, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις αιτία ήταν η διαμαρτυρία για τις επερχόμενες διαγραφές αιωνίων φοιτητών και διατάξεις του κανονισμού σπουδών όπως ο αριθμός μαθημάτων στον οποίο επιτρέπεται εγγραφή σε ένα εξάμηνο σπουδών. Το θέμα και οι απόψεις των μελών της Ακαδημαϊκής κοινότητας απέναντι σε αυτό το «φαινόμενο» που ενδημεί για χρόνια στα Ελληνικά πανεπιστήμια διαφέρουν. Το @UP ξεκινάει ένα διάλογο για το θέμα αυτό και προσκαλεί μέλη της κοινότητας να διατυπώσουν τις απόψεις τους για τις αιτίες και τρόπους αντιμετώπισης του.

Οι συνεργάτες μας Δ. Γράβος και Α. Αννίνου καταθέτουν την άποψή τους για τις πρόσφατες κινητοποιήσεις:

Στο τελευταίο διάστημα, κατά τις καταλήψεις και η πλευρά των ακαδημαϊκών και οι φοιτητές υπεραμύνθηκαν των επιχειρημάτων τους, όμως, τόσο η επίσημη τοποθέτηση του Πανεπιστημίου ότι η κατάληψη είναι αντιδημοκρατική και αντιακαδημαϊκή ενέργεια, όσο και τα αιτήματα των φοιτητικών παρατάξεων που προσπαθούν να ικανοποιηθούν με κλειστές, όμως, σχολές, δημιουργούν ένα φαύλο κύκλο που δυσχεραίνει τον ουσιαστικό διάλογο. Σίγουρα μέρος της λύσης είναι και το να δίνουν όλοι «το παρών» στις συνελεύσεις. Πολλοί φοιτητές διαφωνούν με τον τρόπο που παίρνονται οι αποφάσεις εκεί, μιας και στις περισσότερες από τις συνελεύσεις καταλήγει να αποφασίζει μια σημαντική μεν, αλλά μειοψηφία δε φοιτητών για θέματα που αφορούν όλους τους φοιτητές, αλλά και όλη την πανεπιστημιακή κοινότητα. Τα χρονοδιαγράμματα του Υπουργείου Παιδείας είναι άκρως αυστηρά, καθώς η συμπλήρωση δεκατριών διδακτικών εβδομάδων είναι απαραίτητη για την ολοκλήρωση του εξαμήνου.

Το σίγουρο είναι ότι οι φοιτητές εκφράζουν την αγωνία τους για ένα μέλλον δίχως ανεργία και επαγγελματική αβεβαιότητα, όμως, παράλληλα το Πανεπιστήμιο μένει πίσω σε επίπεδο εκπαιδευτικών στόχων, ερευνητικών έργων και διοικητικού έργου. Ίσως ο διάλογος να είναι η μόνη λύση, ώστε και οι δύο μεριές να βγουν κερδισμένες. Τελικά ανοικτά μυαλά συνεπάγονται και ανοικτά Πανεπιστήμια;