8 Ερωτήσεις

Σήμερα θα χρειαστούμε  λίγη μαγεία, για να μεταμορφώσουμε τις οκτώ μας ερωτήσεις σε οκτώ… στίχους. Ζητείται λοιπόν μάγος, μάγος των λέξεων - και τι τύχη, το Πανεπιστήμιό μας διαθέτει έναν!

 Ο Γιάννης Ζαρκάδης γεννήθηκε στην Πέρδικα Θεσπρωτίας (1957). Αποφοίτησε το Γυμνάσιο Παραμυθιάς και σπούδασε Χημεία στο Πανεπιστήμιο Πάτρας. Είναι Καθηγητής στην Ιατρική Σχολή και διδάσκει  Μοριακή  Βιολογία. Τα πρώτα του ποιήματα δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Πλανόδιον (1987). Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: ΑΧΕΡΟΥΣΙΑ ΜΝΗΜΗ, Πλανόδιον (1991), ΒΑΘΙΑ ΤΟΥ ΖΩΟΥ, Συνέχεια (1996), ΣΑΡΚΟΦΑΓΟΣ, Πλανόδιον (2002), και Ο ΛΥΚΟΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΑΝΤΙΣΩΜΑΤΑ, Τυπωθήτω λάλον ύδωρ (2009). Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί και συμπεριληφθεί σε ελληνικές και ξενόγλωσσες ανθολογίες ποίησης.

Ο Ποιητής, ο Καθηγητής, ο Μάγος Γιάννης Ζαρκάδης μας χαρίζει λίγη  από την μαγεία της ποίησης- όση μπορούν να χωρέσουν οκτώ στίχοι:

Ποιος ο στίχος που φτάνει για σας πιο κοντά στο να ορίσει την Ποίηση;

«Ἡ ποίηση δὲν εἶναι ὁ τρόπος νὰ μιλήσουμε, ἀλλὰ ὁ καλύτερος τοῖχος νὰ κρύψουμε τὸ πρόσωπό μας» (Μ. Ἀναγνωστάκης).

Να ρίχνουμε σκαλωσιές με λέξεις και ανάσες, και να ανεβαίνουμε από τα χαμηλά στα ψηλά, κουβεντιάζοντας με αυτούς που ανεβοκατεβαίνουν τα ρεύματα, ως το τελευταίο, εκείνο του Αχέροντα.

Ποιος ο στίχος που θα σώζατε, αν ήταν να χαθούν όλα τα ποιήματα του κόσμου;

Στον κατακλυσμό αυτόν, δεν θάσωζα ποιήματα αλλά όλον τον πλούτο του έμβιου κόσμου, και ιδίως τα μάτια του. Νέα ποιήματα, «ομορφότερα», θα γράφονταν μετά, είμαι σίγουρος, ξανά και ξανά θα γράφονταν.

Ποιος ο στίχος που περιγράφει για σας πιο εύστοχα την εποχή και τον κόσμο μας;

«κάνει για λίγο να μη νιώθεται η πληγή από το φριχτό μαχαίρι του χρόνου» (Κ.Π.Καβάφης).

Χρόνος ιλιγγιώδης και εγκιβωτισμένος ταυτόχρονα, σε χέρια επικίνδυνων χρηματιστών και απολίτιστων καταναλωτών. Όμως και χρόνος-στιγμές όταν ανθίζουνε, στα περιβόλια του νου οι καρδιές.

Ποιος ο στίχος που μιλά για ό,τι είναι και ό,τι βιώνει ο ποιητής;

«Κλαίω γιατί δεν μπορώ,
το ποίημα να το τελειώσω.
Ό,τι ο νους συνέλαβε.
Μικρός δεν σκότωσα αιχμάλωτο
και τώρα πήγα να το κάνω»
(Γ. Ζαρκάδης, Σαρκοφάγος, Πλανόδιον 2002).

Τις νύχτες, μετά την τυραννία του φωτός, όταν εκείνος παίρνει κι αποστάζει τα σταφύλια της ψυχής.

Ποιος ο στίχος που θα αφιερώνατε στην έρευνα και την επιστήμη;

 «Τη στιγμή που μία σταγόνα συναντά την ήρεμη επιφάνεια του νερού, δημιουργώντας χίλιους κυματισμούς γύρω της, τον λόγο έχει η ποίηση ή μήπως η επιστήμη;»
(Μ. Άρνολντ).

Η επιστήμη το τέλειο εργαλείο που φτιάχνει τον κούρο, το φύσημα να κινήσει, το μετέωρο βήμα του, το δίνει η ποίηση.

Ποιος ο στίχος που θα χαρίζατε στους φοιτητές σας;

ΤΟ ΑΙΜΑ
Το φυλακίζουνε,
φορτία του δίνουνε να κουβαλάει.
Όχι του λένε στάσεις
καθιστικές διαμαρτυρίες
και συνδικάτα κόκκινα.
Μόνο τα πακέτα του οξυγόνου να πηγαίνεις
και στην καρδιά
την είδες, φεύγεις
να λείπουνε οι συναισθηματισμοί.
Του τάζουνε του δίνουνε
αγγεία λεωφόρους
κελιά κερήθρες μέλι.
Κι αυτό, σαν ηγεμόνας έκπτωτος
την αίμη ντύνεται πορφύρα
κι αποχωρεί.
Ο έρωτας κι η μαχαιριά θα το μαγέψουν.
Θα βρει μια νέα χαραγή
θα πεταχτεί σαν πίδακας
κι άντε μετά να το μαζέψεις.
(Γ. Ζαρκάδης,  «Ο λύκος και άλλα αντισώματα», ΤΥΠΩΘΗΤΩ «λάλον ύδωρ» 2009)

Ποιος ο πιο αγαπημένος απ' όλους τους στίχους που φτιάξατε ποτέ;

 «Κλινικά είπαν πως είναι Ηπειρώτης».
(Γ. Ζαρκάδης, Αχερουσία Μνήμη, Πλανόδιον 1991)

Δίχως άλλο σχόλιο.

Ποιος ο στίχος που χωρά μέσα του ό,τι είναι για σας η Ελλάδα;

«ΒΟΡΕΙΟΔΥΤΙΚΑ.
Αώος, Άραχθος, Αχέροντας,
Καλαμάς και Λούρος.
Διανυκτερεύοντα φαρμακεία της πατρίδας»
(Γ. Ζαρκάδης Αχερουσία Μνήμη, Πλανόδιον 1991)

Αν εδώ προσθέσω και τ’ άλλα ποτάμια, τα βουνά που κατεβαίνουν και τις θάλασσες που χύνονται, αν τα έντυνα με τον φυτικό τους κόσμο και αμόλαγα τ’ άγρια πάνω τους, αν μετά έκανα χώρο να τα βιώσουν, να τα ποτίσουν και  να τα ονοματίσουν και «εις την ελληνικήν» οι άνθρωποι σ’ αυτήν την χερσόνησο στο πέρασμα των αιώνων, κι αν τέλος με μαγικό τρόπο ανάσταινα τις χαρές και τις λύπες κι όλα τα μάτια που τις έζησαν, τότε, μπορεί και ν’ απαντούσα επιτυχώς και να «πέρναγα» την δύσκολη ερώτηση ετούτη.

Σύνταξη: