«Ἔρως ἀνίκατε μάχαν»

Έρωτας! Μία λέξη, ένα συναίσθημα! Ένα; Μία κατάσταση ίσως; Φεβρουάριος, πλέον, και αποφασίσαμε να ασχοληθούμε με ένα θέμα που έχει απασχολήσει πολύ τον άνθρωπο κατά τη διάρκεια της ύπαρξής του. Ο λόγος; Ίσως προφανής για τους περισσότερους! Το μήνα Φεβρουάριο, η δέκατη τέταρτη μέρα του, έχει οριστεί ως η γιορτή των ερωτευμένων! Προς απογοήτευση όλων, όσοι πιστεύουν ότι η συγκεκριμένη γιορτή αποτελεί ένα τέχνασμα των εμπόρων, προκειμένου να βγάζουν υπερκέρδη από τους «αφελείς» ερωτευμένους, η 14η Φεβρουαρίου είναι μια γιορτή, η οποία προέρχεται από τα αρχαία χρόνια και αφορούσε μια σειρά τελετών προς τιμήν της γονιμότητας. Επανερχόμενοι, λοιπόν, στο αρχικό μας ερώτημα και προσπερνώντας αυτή, την, έστω και μικρή, προσπάθεια χρονολόγησης της συγκεκριμένης ημερομηνίας, ο έρωτας είναι ένα θέμα, το οποίο συγκέντρωσε, κατά τη διάρκεια της ιστορίας, όλα τα βλέμματα, όχι μόνο των ρομαντικών ποιητών, των πεζογράφων, των μουσικών, των ζωγράφων, του Κορνάρου και του Σαίξπηρ αλλά και των φιλοσοφικών ογκόλιθων της αρχαίας Ελλάδας, των τραγικών ποιητών, ακόμα και των ρητόρων. Όλοι τους γράφουν για τον Έρωτα. Τί είναι, άραγε,ο Έρωτας; Είναι αμοιβαίος; Είναι ανιδιοτελής; Ο Πλάτωνας δια στόματος Σωκράτη διατείνεται, ότι ο Έρωτας είναι ένας τρόπος για να νικήσουμε το θάνατο. Και πώς; Μα φυσικά μέσω της τεκνοποίησης. Και παράλληλα, είναι το μέσον για να φτάσουμε στο Ωραίο. Ο Αριστοτέλης, πάλι, θέλει τον Έρωτα ως μια «αρρωστημένη κατάσταση», κατά τη διάρκεια της οποίας ο «άρρωστος-ερωτευμένος υποκύπτει εντελώς στις ηδονές του και έχει το ρόλο του «απολύτως υποταγμένου» απέναντι σ αυτόν που έχει ερωτευτεί! Όσες προσπάθειες ορισμού του έρωτα και να αναφέρουμε, ποιός μπορεί να ξεχάσει εκείνο τον μεγαλειώδη έρωτα της Αρετούσας με τον Ερωτόκριτο; Ίσως βέβαια μετά να χώρισαν! Κανείς δεν ξέρει! Αλλά ουδεμιά σημασία έχει μπροστά σε όλα όσα αισθάνθηκαν! Ανθρώπους, ως μέρος της φύσης, μάς κάνουν τα συναισθήματά μας. Λογική, πλέον, έχουν και οι μηχανές. Είναι πάγια ανάγκη του ανθρώπου να πιστεύει στα happy ends των love stories. Και αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο. Ο έρωτας δεν αφορά μόνο τις σχέσεις μας με το αντίθετο φύλο, αλλά προσωποποιεί την αισιοδοξία, τη διάθεση για ζωή, την πεποίθηση του «δεν θα τα παρατήσω». Προχωρώντας στους αιώνες, μελετώντας από Όμηρο μέχρι Καβάφη, ίσως, τελικά, διαπιστώσουμε πως όλοι συγκλίνουμε στην πεποίθηση, ανεξαρτήτως χρονικής στιγμής, ότι ο έρωτας, τελικά, είναι η γενεσιουργός και η κινητήριος δύναμη των πάντων. Τί φιλοσοφία θα μπορούσε να γράψει ο Αριστοτέλης αν δεν υπήρχε ο έρωτας; Έστω κι αν αυτός ο έρωτας, αφορούσε την ίδια τη φιλοσοφία και τον ίδιο τον άνθρωπο, ως οντότητα. Ο έρωτας είναι παντού. Ο έρωτας είναι στο χαμόγελό μας το πρωί, συνοδευόμενος με μία «καλημέρα». Ο έρωτας είναι στη λαχτάρα μας για ζωή. Ο έρωτας είναι στην τέχνη. Ο έρωτας είναι στη φύση. Ο έρωτας είναι μέσα στην ίδια τη σύσταση του ανθρώπου. Και ίσως, τελικά, αυτό που μας διακρίνει από τα ζώα να μην είναι τόσο το «ἔλλογον μέρος» της ψυχής μας, αλλά αυτή η ανικανότητα του να μην μπορούμε να εξηγήσουμε το παράλογο.