Εμπειρίες ναυαγίου

>>Το οχηματαγωγό πλοίο Norman Atlantic φλεγόμενο

Οι περισσότεροι από τους αναγνώστες θα παρακολούθησαν τις μαραθώνιες τηλεοπτικές μεταδόσεις  σχετικά με την πυρκαγιά στον οχηματαγωγό Norman Atlantic τα ξημερώματα της 28ηςΔεκεμβρίου 2014, εν πλω από την Ηγουμενίτσα προς την Ancona. Στο πλοίο αυτό είχε την ατυχία να επιβαίνει και ο Αν. Καθηγητής Μαιευτικής-Γυναικολογίας του Πανεπιστήμιου μας κ. Γεώργιος Αντωνάκης μαζί με τη σύζυγό του και τους δύο γιούς του. Ο ίδιος μας αφηγείται:

«Ξυπνήσαμε στην καμπίνα μας, όταν δόθηκε το σήμα συναγερμού γύρω στις 04:30 τα ξημερώματα. Ντυθήκαμε βιαστικά και κατευθυνθήκαμε στον πλησιέστερο σταθμό συγκέντρωσης. Εκεί επικρατούσε απερίγραπτη σύγχυση και πανικός, βασικά διότι δεν υπήρχε εκπαιδευμένο πλήρωμα για να καθοδηγεί τους επιβάτες. Εν τω μεταξύ η φωτιά έφτασε στο επίπεδο που ήταν οι σταθμοί συγκέντρωσης και έτσι η πλειονότητα των επιβατών ανέβηκε στο επίπεδο της γέφυρας και του καταστρώματος. Λόγω της έντονης θαλασσοταραχής γρήγορα αντιληφθήκαμε ότι η εκ θαλάσσης εκκένωση του πλοίου ήταν αδύνατη και έτσι η μόνη οδός σωτηρίας ήταν η εναέριος, με ελικόπτερα, η προσέλευση των οποίων, όμως, άρχισε τις μεσημβρινές ώρες, διασώζοντας πρώτα τα παιδιά, τους ασθενείς και τις γυναίκες. Στις πλέον των 24 ωρών που παρέμεινα στο φλεγόμενο πλοίο, σημειωτέον χωρίς ούτε καν πόσιμο νερό, χρειάστηκε να αντιμετωπισθούν και αρκετά περιστατικά ασθενών. Αυτά ήταν δυο ειδών: Χρόνια περιστατικά (διαβητικοί, καρδιοπαθείς, κλπ) που λόγω της κατάστασης ήταν αδύνατο να λάβουν την φαρμακευτική αγωγή τους ή επείγοντα περιστατικά, κυρίως αναπνευστικά, λόγω των αναθυμιάσεων, αλλά και περιστατικά υποθερμίας. Η συμμετοχή μου στην καθαυτή αντιμετώπιση των περιστατικών ήταν μικρή λόγω ειδικότητας, αλλά προσπάθησα και πιστεύω ότι τα κατάφερα στο μέτρο του δυνατού, στην ψυχολογική στήριξη των αναμενόντων τόσες ώρες επιβατών διαφόρων εθνικοτήτων, καθώς και στο συντονισμό των δυο νεωτέρων συναδέλφων, ενός Παθολόγου και ενός Νεφρολόγου, οι οποίοι με ανύπαρκτα ουσιαστικά μέσα προσέφεραν πολυτιμότατες υπηρεσίες.»

Ο κ. Αντωνάκης ήταν από τους τελευταίους επιβάτες που εγκατέλειψαν το πλοίο, αναδεικνύοντας το ήθος και το χαρακτήρα όχι μόνο του ίδιου, αλλά και ολόκληρου του Πανεπιστημίου Πατρών.