Εστιά-Ζω στις αναμνήσεις μου

>>Κτίριο Ι της Φοιτητικής Εστίας Πατρών

Έφτασα στην πόρτα και, πριν την κλείσω, κοίταξα πίσω. Οι φωτογραφίες, ο καθρέφτης, η κουζίνα, το ψυγειάκι και το τεράστιο ροζ πουφ που έκλεινε την είσοδο, δεν ήταν πια εκεί. Υπήρχε μόνο ένα άδειο, απρόσωπο δωμάτιο, ακριβώς όπως τότε, τον Δεκέμβριο του 2008 που το πρωτοαντίκρισα. Η μόνη διαφορά, τα συναισθήματά μου˙ μόλις είχε κλείσει ένας από τους ωραιότερους κύκλους στη ζωή μου.

Η Φοιτητική Εστία του Πανεπιστημίου Πατρών ήταν ο χώρος στον οποίο γνώρισα τη νέα μου «οικογένεια», τους ανθρώπους, με τους οποίους κάθε μεσημέρι στις 2 και κάθε βράδυ στις 8.30 τρώγαμε παρέα. Καθόμασταν με τις ώρες, συζητώντας, γελώντας και βλέποντας ότι καμιά φορά άτομα τόσο  φαινομενικά ανόμοια μεταξύ τους έχουν τα ίδια προβλήματα και τις ίδιες ανησυχίες. Ήταν τα ίδια άτομα με τα οποία σε κάθε εξεταστική περίοδο μας έβρισκε το ξημέρωμα διαβάζοντας στα αμφιθέατρα των Ηλεκτρολόγων και των Χημικών Μηχανικών.

Μπορεί να έλειπαν οι ανέσεις από τα δωμάτια, αλλά ήταν τόσες πολλές οι δραστηριότητες που μπορούσες να κάνεις μέσα στο Πανεπιστήμιο διότι στην Εστία κανείς δεν μένει σε ένα δωμάτιο 13 τ.μ.˙ μένει σε έναν ολόκληρο όροφο που μοιράζεται με φίλους.

Η φράση που θα μπορούσε να περιγράψει τα συναισθήματά μου είναι «γλυκιά νοσταλγία». Πόσοι καφέδες στα παγκάκια έξω από την Εστία, πόσο διάβασμα, φιλίες, έρωτες, τσακωμοί, άγχος, ξενύχτια, γιορτές και όλα αυτά σε μια συνεχή επανάληψη. Και όμως, αν με ρωτούσατε, δεν θα ήθελα να αλλάξω τίποτα.

Και δεν θέλω να τα παρουσιάζω όλα ιδανικά, φυσικά και υπήρχαν προβλήματα, αλλά νομίζω ότι φεύγοντας κρατάμε μόνο τα καλά και ότι ακόμα και ο θορυβώδης γείτονας θα μου λείψει. Γιατί το να ξέρεις πως σε ό,τι και να χρειαστείς πάντα κάποιος θα είναι δίπλα σου να σε βοηθήσει, είναι ανεκτίμητο.

[της ανώνυμης ενοίκου της Εστίας του Πανεπιστημίου Πατρών]