Η δύναμη της πένας

Ο G. Orwell, στο τελευταίο του μυθιστόρημα «1984», οραματίστηκε έναν κόσμο, όπου η σκέψη αποτελεί έγκλημα, η γλώσσα περιορίζεται σε ένα φτωχό σύνολο λέξεων, ώστε να περιοριστεί η εκφραστικότητα του λόγου και κάθε ενέργεια ελέγχεται από τον ανύπαρκτο, μα πανταχού παρόντα, «Μεγάλο Αδερφό». Η τιμωρία για το έγκλημα σκέψης είναι ο θάνατος.

Δυστυχώς, σήμερα, η παραπάνω ιστορία είναι πιο επίκαιρη από ποτέ. Στις 7 Ιανουαρίου, η επίθεση στα γραφεία του σατιρικού περιοδικού Charlie Hebdo ήρθε να μας θυμίσει πως η ελευθερία της έκφρασης κάποιες φορές γράφεται με αίμα και δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό.

Περιστατικά, όπως αυτό, δείχνουν πως το μεγαλύτερο όπλο του ανθρώπου, από την αρχή της ιστορίας, είναι ο λόγος, γι’ αυτό και βάλλεται συχνά με διάφορους τρόπους. Ως φυσική επέκταση αυτού, η ελευθερία του τύπου είναι μια από τις μεγαλύτερες ανθρώπινες κατακτήσεις. Ο δημοσιογράφος οφείλει να γράφει ελεύθερα, χωρίς φόβο και κυρίως, χωρίς να εξυπηρετεί συμφέροντα, με σεβασμό στη δημοσιογραφική του ιδιότητα και τον αναγνώστη.

Σε ποιό σημείο μας βρίσκει, όμως, η επόμενη μέρα; Οι δώδεκα νεκροί του Παρισιού που προστέθηκαν σε μια μακρά λίστα νεκρών και που για όπλο τους είχαν μόνο το μυαλό και την πένα τους, θα βρίσκονται πάντα εκεί για να μάς θυμίζουν κάτι. Η ελευθερία της έκφρασης δεν είναι δεδομένη. Μπορεί ο θάνατος να είναι ο, πλέον, σκληρός τρόπος φίμωσης του λόγου, μα υπάρχουν και άλλοι εξίσου αποτελεσματικοί και όχι φανεροί. Είναι καθήκον του καθένα μας να υπερασπίζεται με κάθε τρόπο το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση. Κλείνοντας, ας θυμηθούμε τα λόγια του Βολταίρου: «Δε συμφωνώ ούτε με μια λέξη από όσα λες, αλλά θα υπερασπίζω και με το τίμημα της ζωής μου ακόμη, το δικαίωμά σου να λες ελεύθερα, όσα πρεσβεύεις».

Πηγή logo:  https://openclipart.org/people/esttroptard/je-suis-charlie-fist-and-penc...