Ζήτω η 25η Μαρτίου! Ζήτω;

<<O Παλαιών Πατρών Γερμανός ευλογεί τη σημαία της Επανάστασης, έργο του Θεόδωρου Βρυζάκη (1814–1878)>>

«Τη Δευτέρα δεν έχουμε σχολείο μαμά. Είναι 25η Μαρτίου! Δε διαβάζω.» Όσο θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια στο χωριό, με μοναδική διαφορά την ημέρα, αυτά ακριβώς ήταν τα λόγια μου κάθε χρόνο. Ήμουν, βέβαια, από τα παιδιά που γνώριζαν ότι «το ΟΧΙ στους Γερμανούς» το γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου, αλλά η σχέση μου με τις εθνικές επετείους ήταν ως επί το πλείστον τυπική. Μάρτιος 2015 πλέον, εκατόν ενενήντα τέσσερα χρόνια, δηλαδή, από την έναρξη της ελληνικής επαναστάσεως έναντι στον τούρκικο ζυγό και αναπολώ εκείνη τη σχολική γιορτή του 1998, όπου εγώ -ντυμένη Σουλιώτισσα- μαζί με άλλα 13 παιδάκια κραυγάζαμε «Ζήτω η 25η Μαρτίου»! Ζήτω; Η 25η Μαρτίου; 25η Μαρτίου γιατί; Η απάντηση στο ερώτημα ποικίλλει, ενώ έχει αποτελέσει σημείο σκληρών και συνεχιζόμενων αντιπαραθέσεων. Αυτό έχει προκύψει, καθώς έχει αποδειχθεί, πλέον, με επιστημονικά τεκμήρια, πως την 25η Μαρτίου του 1821 ποτέ δεν υψώθηκε λάβαρο επαναστάσεως στο μοναστήρι της Αγίας Λάβρας, το οποίο, μάλιστα, να το έχει ευλογήσει ο Μητροπολίτης Παλαιών Πατρών Γερμανός! Η επανάσταση ξεκίνησε σε δύο ημερομηνίες: Στις 22 Φεβρουαρίου, στις παραδουνάβιες ηγεμονίες και στις 23 Μαρτίου στην Καλαμάτα. Κι όμως, αρκετοί διατείνονται πως η συμβολοποίηση της συγκεκριμένης ημερομηνίας αποτελούσε κάτι παραπάνω από αναγκαιότητα και θα πρέπει να συνεχίσει να γιορτάζεται. Όσο και να ασχοληθούμε με την ανάλυση των απόψεων, θα βρισκόμαστε σ’ έναν αέναο κύκλο. Πράγματι, δεν υπήρξε 25η Μαρτίου. Πράγματι, ήταν μια ημερομηνία, η οποία, επισήμως, ορίστηκε με βασιλικό διάταγμα του Όθωνος. Οφείλουμε, όμως, παράλληλα, ν’ αναγνωρίσουμε πως τη συνέχεια ενός έθνους, την εθνική συνείδηση και την ταυτότητα την ορθώνουν, μεταξύ άλλων, και οι συμβολισμοί, αν όχι οι μύθοι. Αγώνας υπήρξε. Αίμα χύθηκε. Και χύθηκε από τον χριστιανικό υπόδουλο ελληνισμό ενάντια στον Τούρκο- μουσουλμάνο-κατακτητή για την απόκτηση της Ελευθερίας και της Ανεξαρτησίας. Το 1821, αλλά και γι’ αρκετά  χρόνια, είτε μπορούμε να το δεχτούμε είτε δε μπορούμε, το κύριο ενοποιητικό στοιχείο των Ελλήνων ήταν η θρησκεία και μετά η γλώσσα. Ήταν, λοιπόν, αναγκαία η ταύτιση της εθνικής απελευθέρωσης με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και κατ’ επέκταση με την προάσπιση των θρησκευτικών «πιστεύω». Από την άλλη, όμως, το κατά πόσο αυτό θα πρέπει να συνεχίσει να διδάσκεται στους μαθητές των ελληνικών σχολείων, ανοίγει άλλες συζητήσεις, οι οποίες αφορούν εκπαιδευτικές διαδικασίες και τις οποίες, σίγουρα, δε μπορούμε να αναλύσουμε στο πλαίσιο ενός αρθρογραφήματος! Η 25η Μαρτίου μάς διδάσκει πως οι Έλληνες νίκησαν. Οι Μεσολογγίτες είχαν ένα μαρτυρικό θάνατο, αλλά νίκησαν. Οι Σουλιώτισσες πήδησαν από το Ζάλογγο, αλλά νίκησαν. Και ο θάνατός τους ήταν η νίκη για την Ελευθερία. Είμαστε υποχρεωμένοι, ως έθνος, να τους τιμούμε. Και να τους τιμούμε απαλλαγμένοι από σοβινιστικές τάσεις και ψεύτικες θεωρίες, αλλά και ξεπερνώντας αντιλήψεις ισοπεδωτικού διεθνισμού. Η αλήθεια βρίσκεται, πάντα, κάπου στη μέση.