"Εδώ και τώρα" ας διαχειριστούμε το συναίσθημα του άγχους: Το άγχος δεν αντιμετωπίζεται, ρυθμίζεται.

Ξυπνάς και διαπιστώνεις, πως έχεις ήδη χάσει το λεωφορείο. Τρέχεις. Στα μισά του δρόμου βρίσκεις ταξί και  πάνω που πήρες μια ανάσα ευτυχίας σε γειώνει το κόκκινο φανάρι. Και μετά άλλο κόκκινο φανάρι. Και άλλο και άλλο και άλλο...Θα τρελαθείς; Ίσως δεν χρειάζεται! Κάποτε μού είπαν πως δεν έχει νόημα να αγχώνομαι, αν δεν υπάρχει λύση στο πρόβλημα, ενώ αν υπάρχει λύση, τότε γιατί να αγχωθώ! Καλύτερα, όμως, μας τα είπαν οι ειδικοί επί του θέματος, οι οποίοι μας ενημέρωσαν για το αποδοτικό άγχος (υπάρχει και αποδοτικό;) και για το μη-χρήσιμο. Πού; Μα φυσικά στην Αγορά Αργύρη! Πότε; Την Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου 2015 με διοργανωτές το ΚΕ.ΚΟΙ.ΨΥ. και το Πρόγραμμα ΗΩΣ.

Κεντρική ιδέα της ημερίδας αυτής ήταν η διάγνωση και η διαχείριση των αγχωδών διαταραχών στην παιδική ηλικία και στην μετέπειτα πορεία ενός ανθρώπου. Ο ψυχίατρος Ιωάννης Ανδριόπουλος έκανε την εισαγωγή στο θέμα, τονίζοντας πως το άγχος εμφανίζεται με ψυχοσωματικά συμπτώματα και μπορεί να αντιμετωπιστεί με φαρμακευτική αγωγή, ψυχοθεραπεία ή με συνδυασμό μεθόδων. Στην συνέχεια, μίλησαν οι κυρίες Μαρία Γιαννακοπούλου (Παιδοψυχίατρος) και Θεώνη Μαυρογιάννη (Ψυχολόγος και Προϊσταμένη ΚΕΔΔΥ Αχαΐας) για τα ζητήματα του άγχους στην παιδική και νεανική ηλικία και για το άγχος στην σχολική επίδοση, αντίστοιχα.

«Οι φόβοι διαφέρουν ανά ηλικία» μάς είπαν. Ενώ σε ένα μικρό παιδί μπορεί κανείς να συναντήσει τον φόβο του αποχωρισμού, σε έναν έφηβο θα διακρίνει υπαρξιακό άγχος. Όσο πιο μικρό είναι το παιδί, τόσο πιο δύσκολα θα μπορέσει να προβεί σε περιγραφή της αιτίας του άγχους, γι' αυτό ακριβώς και εμείς οφείλουμε να εστιάζουμε στην συμπεριφορά, στα σωματικά συμπτώματα, ακόμα και σε μία ζωγραφιά. Το φυσιολογικό άγχος διακρίνεται από το μη- φυσιολογικό, καθώς ενισχύει την αποδοτικότητά μας. Όταν το άγχος είναι μη-χρήσιμο, οι σκέψεις μας προκαλούν ένα νοητικό χάος, μία «μουντζούρα» ,όπως είπε, κάνοντας συσχετισμό, η ψυχολόγος κα. Έλλη Παναγιωτοπούλου. Κάπως έτσι επέρχονται ο φόβος, ως βεβαιότητα των ανησυχιών μας, ή οι χρόνιες υποταγές μας σε αυτόν, οι φοβίες.

«Οφείλουμε να βλέπουμε το νου μας, όπως θα βλέπαμε έναν βιονικό υπολογιστή και να προγραμματίζουμε τις σκέψεις και την δράση μας πάνω σε αυτές, ώστε να διαχειριζόμαστε το άγχος και να ζούμε τη στιγμή- όπως ακριβώς κάναμε στα πρώτα τρία χρόνια της ζωής», δήλωσε ο Ψυχίατρος-Τ. Διευθυντής Ε.Σ.Υ-πρόεδρος ΚΕ.ΚΟΙ.ΨΥ.  Γεώργιος Μανωλέσος. Άλλωστε, όπως είχε πει και ο φιλόσοφος Επίκτητος, «Δεν είναι τα πράγματα που ταράζουν τους ανθρώπους, αλλά οι σκέψεις που εκείνοι κάνουν για τα πράγματα».

Υ.Γ Και ένα τηλεκοντρόλ φαναριών θα ήταν ωραία λύση!