Συνέντευξη του Γιώργου Ανδρουλάκη, νέου προέδρου του Συλλόγου ΔΕΠ του Πανεπιστημίου Πατρών

Ο Γιώργος Ανδρουλάκης είναι Αναπληρωτής Καθηγητής του Τμήματος Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Πατρών. Σπούδασε Μαθηματικά σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο στην Πάτρα και στη διδακτορική του διατριβή ειδικεύτηκε σε θέματα βελτιστοποίησης συναρτήσεων με ή χωρίς περιορισμούς. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα εστιάζονται στην ανάπτυξη νέων μεθόδων αριστοποίησης συναρτήσεων με χρήση υπολογιστικής νοημοσύνης, με εφαρμογές στην επιστήμη της διοίκησης επιχειρήσεων, σε ποσοτικούς δείκτες και σε αυτοματοποιημένα συστήματα εξετάσεων γνώσεων ή/και δεξιοτήτων με χρήση υπολογιστή. Ο κ. Ανδρουλάκης είναι ο νέος πρόεδρος του συλλόγου του Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού του Πανεπιστημίου μας, με θητεία τα επόμενα δύο χρόνια. Το τελευταίο σαββατοκύριακο του Φεβρουαρίου συμμετείχε μαζί με άλλους συνέδρους στο 12ο Συνέδριο της Ομοσπονδίας Καθηγητών των Πανεπιστημίων της χώρας (ΠΟΣΔΕΠ). Εν μέσω του συνεδρίου, είχε την καλοσύνη να μιλήσει με το @UP και να μάς παρουσιάσει τις θέσεις του, απαντώντας σε κάποιες «δύσκολες» ερωτήσεις που του θέσαμε.

@UP: Ποιοί θα πρέπει, κατά τη γνώμη σας, να είναι οι στόχοι του Συλλόγου την περίοδο αυτή;

Ο Σύλλογος, μέσα από το ίδιο το καταστατικό του, έχει ως στόχους την προώθηση του εκδημοκρατισμού των πανεπιστημίων, την άνοδο του επιπέδου σπουδών και της έρευνας, τη σύνδεση του Πανεπιστημίου Πατρών με τον κοινωνικό του περίγυρο, τη διεκδίκηση της επίλυσης όλων των θεμάτων που έχουν σχέση με την επιστημονική εξέλιξη των μελών ΔΕΠ, την προώθηση των μισθολογικών και συνταξιοδοτικών αιτημάτων, τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας, την προάσπιση του πανεπιστημιακού ασύλου και των ακαδημαϊκών ελευθεριών, καθώς και την ενεργή και υπεύθυνη τοποθέτηση απέναντι στα εθνικά, κοινωνικά και λαϊκά προβλήματα.

@UP: Ποιά η άποψή σας για θέματα, όπως η αξιολόγηση των ακαδημαϊκών μονάδων και των προγραμμάτων σπουδών;

Φαντάζομαι ότι ζητάτε τη γνώμη μου για την «αξιολόγηση» (σε εισαγωγικά) που αφορά σε μία διαδικασία πιστοποίησης (ISO) επιχειρηματικού τύπου. Σαφέστατα αρνητική. Πρόκειται για έναν ιδεολογικό μανδύα, δήθεν ποιότητας, που στοχεύει στον έλεγχο της χρηματοδότησης τμημάτων και σχολών, εσωτερικά στα πανεπιστήμια και πανεπιστημίων μέσω της ΑΔΙΠ, ενισχύοντας τον ανταγωνισμό μεταξύ τους, όχι για τη βελτίωση της ποιότητας των σπουδών, αλλά για τη διαφοροποίηση των πανεπιστημίων με όρους επιχειρηματικής λειτουργίας.

@UP: Κατά τη γνώμη σας, θα πρέπει να υπάρχουν κανόνες και όρια σε ένα ακαδημαϊκό ίδρυμα π.χ. όρια στη φοίτηση, ελάχιστος αριθμός εβδομάδων διδασκαλίας κλπ.;

Κανόνας από κανόνα διαφέρει. Κανόνες δημοκρατίας, ναι, να υπάρχουν. Όρια στη φοίτηση που στοχεύουν στην πειθάρχηση, μάλλον υποβαθμίζουν και δεν αναβαθμίζουν την ακαδημαϊκή διαδικασία. Επίσης, όρια στις διδακτικές βδομάδες ναι, εντός λογικών πλαισίων, σε σχέση με τη διάρκεια του εξαμήνου. Πρέπει πάντα, όμως, να έχουμε στο μυαλό μας ότι τα ασφυκτικά όρια αποσκοπούν σε πειθάρχηση φοιτητών και διδασκόντων.

@UP: Ποιοί θα πρέπει να είναι οι μηχανισμοί λογοδοσίας ενός ακαδημαϊκού Ιδρύματος και κάθε πανεπιστημιακού στην κοινωνία;

Το ερευνητικό έργο και η ποιότητα της διδασκαλίας που διαρκώς αξιολογούνται.

@UP: Ως καθηγητής της Διοίκησης Επιχειρήσεων θα είχατε την καλοσύνη  να κάνετε ένα σχόλιο για τη σχέση των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας με τα πανεπιστήμια, καθώς  και το ρόλο που, κατά τη γνώμη σας, μπορούν να παίξουν τα πανεπιστήμια στην ανάπτυξη της χώρας;

Υπάρχει έρευνα που, αντικειμενικά, συνδέεται με τις παραγωγικές δυνάμεις και τις επιχειρηματικές διαδικασίες και που τροφοδοτείται από την πρακτική και την εμπειρία. Ωστόσο, ακόμα και στην περίπτωση αυτή, τα κριτήρια της έρευνας προηγούνται των αγοραίων αναγκών και δεν καθοδηγούνται από αυτές. Υπάρχουν, ωστόσο, και τομείς της έρευνας –ιδίως της βασικής– που μόνο έμμεσα και προοπτικά μπορούν να συνδέονται με τις ανάγκες τις αγοράς. Στην περίπτωση αυτή, η όποια απόπειρα υπαγωγής της έρευνας στην αγορά σηματοδοτεί την καταστροφή της έρευνας. Επομένως, θα σημάνει και την ακύρωση της μελλοντικής δυνατότητας παραγωγής εφαρμογών για την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων.