Το αόρατο παγκάκι

Στο πλάι του μεγάλου δρόμου που ανηφορίζει προς την Πρυτανεία, υπάρχει ένα μοναχικό, αόρατο παγκάκι. Δεν το πρόσεξε κανείς από τα δραστήρια συνεργία που επισκευάζουν τις υποδομές. Ούτε κανείς από τους πολυάσχολους φοιτητές που τρέχουν να προλάβουν το λεωφορείο στη διπλανή στάση, ούτε από τους γονείς με τα αποκόμματα από τις εφημερίδες που ψάχνουν να ακουμπήσουν τα όνειρά τους, ούτε από τους συνδικαλιστές που τους τραβάει το κόμμα τους πιεστικά απ’ το μανίκι. Το πιο περίεργο, όμως, είναι που κανείς από όλους τούτους δεν πρόσεξε ούτε τους αόρατους, καθισμένους ανθρώπους στο παγκάκι, μοναχικούς και μυστήριους, να κοιτάζουν μακριά τα σύγνεφα προς τη δύση.