Τίποτα δεν είναι δεδομένο...

Ή καλύτερα τίποτα εμείς δεν πρέπει να θεωρούμε δεδομένο…
Πόσο ωραίο είναι να ζούμε την κάθε μέρα μας λες και δεν θα υπάρξει άλλη. Και όχι, δεν είμαι απαισιόδοξη. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να την φορτώνουμε με ανούσιες σκέψεις. Με άγχος οι εξετάσεις, με άγχος η προσμονή των αποτελεσμάτων τους, με άγχος οι εργασίες. Λοιπόν με άγχος ποτέ δεν έγινε τίποτα. Κανένας με μια θηλιά στο λαιμό δεν προχώρησε, παρά μόνο σπασμωδικά. Με ένα καλό βιβλίο, με μία μουσική που θα μείνει ανεξίτηλη στις σκέψεις μας και θα ηχεί διαρκώς στα αυτιά μας…. μπορούμε να συνέλθουμε από τα φαινομενικά αδιέξοδά μας.
Να ξυπνάμε όμορφα το πρωί… Να λέμε ‘Καλημέρα’ και να την εννοούμε. Να το πιστεύουμε ότι ίσως γίνει κάτι καλό, αξέχαστο στη διάρκειά της. Ίσως είναι και η ‘τυχερή μας μέρα’! Αν δεν το πιστέψουμε βαθιά, πώς θα γίνει; Πώς θα έρθει αυτή η μέρα που θα επιβραβευτούν και ανταμειφθούν όλοι οι κόποι μας; Μόνο με το να πιστεύουμε σε μας και στις δυνάμεις μας.
Όσα φέρνει η ώρα, δεν τα φέρνει ο χρόνος. Πόσο μεγάλη αλήθεια….
Αφιερωμένο στην Παγκόσμια Ημέρα ΚΑΤΑ του καρκίνου 04/02.