Αναμνήσεις

Αναμνήσεις… Σαν ένα φιλμ που περνάει από το μυαλό μου, λίγο πριν το φινάλε μιας πολύ σημαντικής περιόδου της ζωής μου. 5 χρόνια στην Πάτρα και κάθε μέρα ή μάλλον νύχτα καθόμουν ανάσκελα στο κρεβάτι και, κοιτάζοντας το ταβάνι, έκανα τον απολογισμό της ημέρας. Άλλες φορές κυριαρχούσαν οι προβληματισμοί, άλλες ένα χαζό χαμόγελο ευτυχίας. Αν μ’ έβλεπε κάποιος…. Όμως όχι! Δεν με έβλεπε κανένας. 

Ένας πιο συνολικός απολογισμός ξεκινά με το τέλος της μαθητικής ζωής. Είχε συγκίνηση… Μετά, διακοπές με τους φίλους μου - αυτό φταίει που η συγκίνηση δεν κράτησε και πολύ… Εκεί έμαθα τον φοιτητικό μου προορισμό. Πάω Πάτρα! 

Σεπτέμβρης! Επιτέλους ξεκλειδώνω την πόρτα του σπιτιού μου! Και κάπως έτσι, άνοιξα την πόρτα στην όμορφη μοναξιά της ανεξαρτησίας, στη μουσική που κάνει τις σκέψεις να χορεύουν ελεύθερες… Έδωσα τίτλο στη μετάβαση αυτή. Την ονόμασα: «Διαπίστωση των ευθυνών της ανευθυνότητας»! 

Και κάπου εδώ έρχεται και το Πανεπιστήμιο. Γι’ αυτό άλλωστε ήρθα στην Πάτρα, μην ξεχνιόμαστε. Εγγραφές, παρακολουθήσεις (όχι πολύ πρωινές!), εργαστήρια, ομάδες, εργασίες, καθηγητές, παιδιά… Παιδιά σαν εμένα… Ευκαιρία να γνωριστούμε! Στην αρχή, ενθουσιασμός, τρέλα για όλα. Μία όμορφη αισιοδοξία, μια αστείρευτη πηγή ενέργειας! Αλλά και λίγο άγχος, λίγος φόβος… Αυτό που λένε «ψαράκια»! Έχει κι αυτό τη γλύκα του! Λίγο πιο μετά - δεν σας κρύβω - έρχεται και μία νοσταλγία για το «πριν»… Αυτή χτυπάει συνήθως μαζί με τις πρώτες καταιγίδες… 

Σιγά σιγά γνωριστήκαμε μεταξύ μας στις διαλέξεις, την ώρα που ο Καθηγητής έλεγε «μη μιλάτε», στο διάλειμμα, στις βόλτες, στην καφετέρια αμέσως μετά, στα SOS που βρίσκαμε, στους «άσπρους πάτους» και στις «κούπες κούπες»… Στη μουσική που ξέραμε το ρυθμό της… Έτσι γνωριζόμασταν… Όλοι τόσο διαφορετικοί μεταξύ μας… Και ταιριάξαμε με μία σπάνια αρμονία. Άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο. Τους τελευταίους, θα μου επιτρέψετε μετά από 5 χρόνια, να τους πω «Φίλους»!

Λίγοι και… λίγοι περισσότεροι! Και στον 5ο χρόνο, έρχονται να αυξηθούν μέσω του UPFM! Στο χώρο αυτό βρήκα ένα κομμάτι του εαυτού μου που ή το έψαχνα ή με έψαχνε. Ραδιόφωνο! Πάντα το αγαπούσα, αλλά εδώ δεν είναι μόνο αυτό… Ο σταθμός μας είναι μια ΠΑΡΕΑ από μεγάλα παιδιά που έχουν συνδυάσει άψογα την παιδικότητα, τη φρεσκάδα, τη φιλοδοξία και την τρέλα με τη υπευθυνότητα. Είναι, για μένα, η «UPευθυνότητα»! 

Κι έτσι περίμενα, κάθε βδομάδα, την Πέμπτη 7-8 μ.μ., να πάω στην εκπομπή, μαζί με μια φίλη μου. «Καλησπέρα! Τα πUPσίπονα στα μικρόφωνα του UPFM» και κάθε πόνος έπαυε! 

Τώρα; Έφυγε ο καιρός… Ορκωμοσία! Όπου επάγγελμα όχι πια «Φοιτήτρια», αλλά «Φαρμακοποιός». Γι’ αυτό σας λέω, μόνο το Φ των «Φίλων» μένει! Ακόμα και οι συμφοιτητές γίνονται, επισήμως, συνάδελφοι. Πολλές οι αλλαγές, φοβάμαι να σκεφτώ… Το Πανεπιστήμιο ήταν το «Πάσο» μου για μια ασφαλή μετάβαση στον κόσμο των ευθυνών… Συνταγές για σωστά και για λάθη, στο τραπέζι της Πατρινής μου οικογένειας. 

Κι ενώ ακούω ακόμα UPFM, πρέπει να ετοιμάσω κούτες… 5 χρόνια σε ένα όμορφο, βαρύ ροζ βαλιτσάκι! Αρχίζει μια ζωή χωρίς «πάσο», χωρίς «εκπτώσεις», χωρίς «SOS», χωρίς «υπέρ του μαθητή». Πρόκληση… Μοιάζει λίγο με «επικίνδυνη αποστολή»! 

Στο Πανεπιστήμιο μπήκα με όνειρα! Μ’ αρέσουν τα όνειρα! Βγαίνω με όνειρα! Δυνατά, εξελισσόμενα, πολύπλευρα, αναγνωριστικά, απρόσμενα, πολύχρωμα και φωτεινά. Παρά τις δυσκολίες και τους ρεαλιστικούς περιορισμούς που αντιμετωπίζει το ελληνικό χαμόγελο. Παρά την απανθρωπιά της οργής και την οδύνη της βάρκας που βουλιάζει. Θα προσπαθήσω να υψώσω το όνειρό μου ως ασπίδα σ’ αυτά… Δεν θα αφήσω το φόβο και την αβεβαιότητα να διακόψουν το όνειρο, ως ένα μανιακό ξυπνητήρι! Ακόμη κι αν ανοίγω το ένα μάτι, θα το κλείνω το ξυπνητήρι! Θα αγωνιστώ να βρω λύσεις… Είμαι 23 χρονών! Έχω δικαίωμα στο όνειρο… Όλοι έχουμε! 

Ας χτίσουμε λοιπόν τα όνειρά μας, ξεκινώντας από τη βάση. Εκεί είναι το δύσκολο… Να θεμελιώσουμε τα όνειρα στην πραγματικότητα… Λίγο λίγο, μέρα με τη μέρα…

Κι ο Θεός μαζί μας!