Ο Λαθραναγνώστης

Δημοκρατία, Αλέκος Παπαδάτος, Αβράαμ Κάουα, Annie Di Donna, Εκδόσεις Ίκαρος, 2015

Ένας έφηβος αγγειογράφος, ο Λέανδρος, καλείται να τονώσει το ηθικό των συντρόφων του που αδυνατούν να ξεκουραστούν το προηγούμενο βράδυ από τη Μάχη του Μαραθώνα, λέγοντάς τους μια ιστορία. Η ιστορία αυτή είναι τα πρώτα βήματα της Δημοκρατίας όπως τα βίωσε ο Λέανδρος που, μετά από τη δολοφονία του πατέρα του, γνωρίζει τον Κλεισθένη και τον ακολουθεί μέχρι που αναλαμβάνει την εξουσία και συμβάλλει στη θεμελίωση της δημοκρατίας.
Οι συντελεστές που ανέλαβαν να εικονογραφήσουν το πασίγνωστο, πλέον, Logicomix σκέφτηκαν να διηγηθούν μέσω της τέχνης του κόμικ μία από τις σπουδαιότερες ιστορίες του ανθρώπου. Ο συνδυασμός, δε, της μυθοπλασίας και του σεβασμού στις ιστορικές πηγές δικαιώνει κάθε αναγνώστη ανεξάρτητα από ηλικία και γνώσεις.
Η περίφημη ρήση του Τσόρτσιλ, ότι η δημοκρατία είναι η χειρότερη μορφή διακυβέρνησης εκτός από όλες αυτές τις μορφές που έχουν δοκιμαστεί από καιρού εις καιρόν ζωντανεύει μπροστά στα μάτια του αναγνώστη. Η εδραίωση της δημοκρατίας συμβαίνει μέσα από αιματηρές ανατροπές τυράννων, λαϊκές εξεγέρσεις, εξορίες, αποτυχίες, αμαρτία και οδύνη και φυσικά τον πόλεμο απέναντι στους Πέρσες.
Ο Λαθραναγνώστης εύχεται σε όλους μια καλή και παραγωγική χρονιά, με την ελπίδα ότι η σύγχρονη κοινωνία θα καταφέρει να ευημερεί μέσα από τους δημοκρατικούς θεσμούς και όχι μέσα από τη βία και το αίμα.
[Πολυχρόνης Μπακόμητρος]

 

"Η παιγνιώδης διαχείριση του σκοτεινού βάθους:Έχων σώας τα φρένας και άλλες τρελές ιστορίες", Κίχλη, 2016.

Το τελευταίο βιβλίο του ιδιότυπου συγγραφέα Αργύρη Χιόνη (1943-2011) κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Κίχλη» με τίτλο Έχων σώας τα φρένας και άλλες τρελές ιστορίες (2016). Στο βιβλίο περιλαμβάνονται εννέα αφηγήματα, που βρέθηκαν στο αρχείο του συγγραφέα και αξιοποιήθηκαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο από τη νεοελληνίστρια και εκδότρια, φίλη του ποιητή, Γιώτα Κριτσέλη.
Ο πολύπλαγκτος και πολύγλωσσος συγγραφέας είχε αποσυρθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση όπου εργαζόταν ως μεταφραστής, το 1992, στο Θροφαρί Κορινθίας, όπου έζησε ως το τέλος της ζωής του, με τα κατοικίδιά του, καλλιεργώντας τη γη του και τη λογοτεχνία. Το έργο του διακρίνεται για την παιγνιώδη διαχείριση του σκοτεινού βάθους της ανθρώπινης ύπαρξης. Στα αφηγήματά του συχνά πρωταγωνιστούν τα τετράποδα με τα οποία συζεί, στα οποία συγκαταλέγονται και όσα έπιπλά του υπάγονται στη συνθήκη «τετράποδα». Η ανταπόκριση ανάμεσα στον ποιητή και τα πράγματα είναι ανάλογη της ανταπόκρισης ανάμεσα στη φύση και την ψυχή του ποιητή και βασίζεται στη μυστική τους ταύτιση, στη «συμπάθεια», έτσι όπως την όρισε ο γερμανικός ρομαντισμός, σύμφωνα με την οποία όλα τα πράγματα και όντα, φυσικά και πνευματικά, βρίσκονται σε μιαν αρχέγονη, μυθική παγκόσμια επικοινωνία μεταξύ τους—αλλά και με τις λέξεις, τα σημεία και τις εικόνες που τα εκφράζουν μέσω μιας αρχέγονης, μυθικής παγκόσμιας γλώσσας.
Ο θάνατος, η εξουσία, η φθορά, η ερωτική επιθυμία είναι κάποια από τα θέματα των αφηγημάτων του, ενώ ο τίτλος επισφραγίζει τη δεινότητα του συγγραφέα να χειρίζεται το παράδοξο και άλλες εκδοχές ειρωνείας. Το νήμα που συνδέει τις αφηγήσεις αυτές μεταξύ τους είναι «το παράλογο της ύπαρξης και η ασάφεια των ορίων μεταξύ τρέλας και λογικής», όπως το όρισε ο Χιόνης που είχε κατακτήσει από πολύ νωρίς τη σοφία της απλότητας, αξεχώριστα στον βίο και την τέχνη.

[Κατερίνα Κωστίου, Τμ. Φιλολογίας]