Η χειρότερη μορφή αδικίας είναι να θεωρείς δίκαιο το άδικο

Το ποδόσφαιρο είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας μας και με αφορμή τον αγώνα της Μπαρτσελόνα με την Παρί Σεν Ζερμέν διάχυτα συναισθήματα κατέκλεισαν το μυαλό μου. Παρά το 4-0 του πρώτου αγώνα, η Παρί ναι μεν ήταν υπολογίσιμος αντίπαλος για την Μπαρτσελόνα, αλλά αποτελούσε αουτσάιντερ στα μεταξύ τους νοκ-αουτ παιχνίδια. Η Μπαρτσελόνα ήταν σίγουρο ότι θα αντιδρούσε, αλλά κανείς δεν πίστευε ότι θα ανέτρεπε το σκορ του πρώτου ματς.

Και ενώ είχαμε φτάσει στο 88ο λεπτό του αγώνα, ο Νεϊμάρ πραγματοποίησε μια εξαιρετική εκτέλεση φάουλ. Γκολ και 4-1, αλλά και πάλι οι Kαταλανοί χρειάζονταν 2 γκολ για να προκριθούν. Ώσπου στο 90′ ο Σουάρες βουτά στην μικρή περιοχή της Παρί, με τον διαιτητή να σφυρίζει λανθασμένα πέναλντι και να βάζει τους Ισπανούς και πάλι σε τροχιά πρόκρισης. Οποιοσδήποτε και αν έβλεπε τη φάση του πέναλντι θα καταλάβαινε ότι ο γνωστός για τις αντιαθλητικές του συμπεριφορές Λουΐς Σουάρες ήθελε να παραπλανήσει το διαιτητή. Και τα κατάφερε. Και μάλιστα στο πιο κρίσιμο σημείο του ματς: στο 90′, με την Μπαρτσελόνα να χρειάζεται δύο γκολ σε πέντε λεπτά. Να υπενθυμίσω ότι στην αρχή του δευτέρου ημιχρόνου και σε εξίσου καθοριστικό σημείο, στο 48′, ο διαιτητής υπέδειξε και πάλι λανθασμένα πέναλντι υπέρ του Νεϊμάρ, σε μια φάση όπου κάθε ποδοσφαιρόφιλος αναρωτιόταν τι συνέβη. Ο παίκτης της Παρί που μάρκαρε τον Νεϊμάρ γλιστρά και πέφτει, και ο επερχόμενος Βραζιλιάνος επιθετικός πέφτει πάνω του. Είναι προφανές από το ριπλέι ότι εκμαιεύει την παράβαση, καθώς θα μπορούσε απλά να περάσει τον πεσμένο αμυντικό και να βγάλει την πάσα. Για να προλάβω όσους πουν ότι υπερβάλλω, ο διαιτητής μετά από αυτή τη φάση έδωσε κίτρινη τόσο στον Νεϊμάρ όσο και στο Σουάρες για θέατρο μέσα στην μικρή περιοχή! Δυστυχώς όμως το κακό είχε γίνει.

Ομολογώ πώς τέτοια αδικία είχα καιρό να νιώσω. Ναι, η Μπαρτσελόνα πάλεψε, ναι, έπαιξε καλύτερα, αλλά η κακή εμφάνιση της Παρί και η πολύ καλή βραδιά των Καταλανών δεν σβήνει την αδικία. Τα δύο από τα έξι γκολ, και μάλιστα σε κρίσιμα σημεία του αγώνα, αλλοίωσαν το αποτέλεσμα. Και αυτό δεν αλλάζει.

Οπαδοί, τύπος και ΜΜΕ φυσικά μίλησαν για μυθική ανατροπή, την μεγαλύτερη στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Για τον ήρωα Νεϊμάρ που πράγματι μάγεψε με την απευθείας εκτέλεση φάουλ. Για τον ήρωα Σουάρες που συναγωνιζόταν τον συμπαίκτη του για το καλύτερο θέατρο. Πραγματικά ένας υγιής φίλαθλος δεν θα πανηγύριζε και δεν θα χαιρόταν τόσο πολύ με αυτή τη νίκη. Στην παρέα με την οποία είδα το ματς, υπήρχε ένας τέτοιος, ο οποίος, παρότι υποστηρικτής της Μπαρτσελόνα, δεν μπορούσε να χαρεί με αυτό που έγινε.

Οι πανηγυρισμοί όμως όλων γι’ αυτό που συνέβη χθες με έβαλε σε σκέψεις. Σε τι κοινωνία άραγε ζούμε... Μπορεί το ποδόσφαιρο να είναι μόνο ένα παιχνίδι, αλλά σκεφτείτε στην καθημερινότητα πόσες φορές άνθρωποι πανηγυρίζουν με αποφάσεις ή γεγονότα που αδικούν κατάφωρα άλλους ανθρώπους. Πώς γίνεται να χαίρεσαι με μια αδικία αντί να νιώθεις αποτροπιασμό; Αν στην θέση της Παρί χθες βρισκόταν μια ελληνική ομάδα, να είστε 100% σίγουροι ότι όλοι θα έγραφαν και θα μιλούσαν για την μεγαλύτερη αδικία στον παγκόσμιο αθλητισμό. Αλλά τέτοιοι άνθρωποι είμαστε. Όταν μια αδικία μας ευνοεί δεν μας ενδιαφέρει η μεριά του αδικημένου. Σκεφτόμαστε μόνο τον εαυτό μας. Αν όμως η αδικία γίνει σε βάρος μας, θα φέρουμε τον κόσμο ανάποδα για να διορθωθεί η κατάσταση και να τιμωρηθούν όσοι μας αδίκησαν. Οξύμωρο. Αλλά αληθινό.