Πεντάμορφη και το Τέρας: Το πρόβλημα πρωτοτυπίας του Hollywood

Η Disney μας φέρνει ένα ακόμα live action remake ενός από τα κλασικά της animation. Ο λόγος για την Πεντάμορφη και το Τέρας, αναμφίβολα μια από της καλύτερες ταινίες του θρυλικού studio και η πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων που προτάθηκε για Όσκαρ καλύτερης ταινίας. Με τον πήχη τόσο ψηλά, καταφέρνει η νέα ταινία να συναγωνιστεί;
Αν και πρέπει να βλέπουμε κάθε ταινία ξεχωριστά, το remake θυμίζει τόσο έντονα το πρωτότυπο, που οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες. Η βασική πλοκή, οι χαρακτήρες, τα τραγούδια ακόμα και τα ρούχα είναι πανομοιότυπα, με εξαίρεση μικρές και κυρίως ανούσιες αλλαγές. Προστίθενται backstory στην Belle και το Τέρας για να αντικαταστήσουν την ανύπαρκτη προσωπικότητά τους και η ιστορία περιπλέκεται άσκοπα, μετατρέποντας ένα απλό παραμύθι σε μια δίωρη φορτωμένη ταινία. Η μόνη βελτίωση στο αρχικό υλικό είναι ο πατέρας της Belle, τον οποίο υποδύεται θαυμάσια ο Kevin Kline. Δυστυχώς η Emma Watson αποδεικνύεται κατώτερη των περιστάσεων στο φωνητικό τομέα, ενώ δεν καταφέρνει να ξεχωρίσει από το κατά τα άλλα πολύ καλό δευτερεύων cast. Αν δεν θέλετε να δείτε μια χειρότερη εκδοχή του αγαπημένου σας παιδικού με διάσημους ηθοποιούς, θα σας πρότεινα να το αποφύγετε. Όπως και η πλειοψηφία των σύγχρονων remake, η ταινία δεν καταφέρνει να δικαιολογήσει καλλιτεχνικά την ύπαρξή της. Αυτό βέβαια δεν φαίνεται να πτοεί την Disney, που φαίνεται να έχει επικεντρώσει αλλού το ενδιαφέρον της.
Τα live action remake της Ωραίας Κοιμωμένης, της Σταχτοπούτας, της Αλίκης στην Χώρα των Θαυμάτων και του Βιβλίου της Ζούγκλας μπορεί να μην κατάφεραν να αναβιώσουν την μαγεία των κινουμένων σχεδίων, αλλά απέφεραν μεγάλα κέρδη στην Disney. Έτσι η εταιρία αποφάσισε, αντί να επενδύσει τα αστρονομικά της budget σε κάτι αξιόλογο, να παράγει re-make των καλύτερών της ταινιών. Η λίστα περιλαμβάνει την Μουλάν, τον Ντάμπο το Ελεφαντάκι, το Γουίνι το Άρκουδάκι, τον Πήτερ Παν, τον Πινόκιο, και τον Βασιλία των Λιονταριών, ίσως την καλύτερή τους ταινία. Φυσικά δεν λείπουν και τα spinoff για την Κρουέλα ντε Βιλ, την Tinker Bell και το Τζίνι απ' τον Αλαντίν. Δεν αποκλείεται βέβαια να δούμε και κάποιες καλές ταινίες, αλλά όλο αυτό φαίνεται σαν μια κυνική επιχειρηματική κίνηση της Disney με σκοπό να εκμεταλλευτεί τη νοσταλγία μας. Φυσικά δεν είναι μόνο η Disney που χρησιμοποιεί αυτή την τακτική.
Μετά και την είδηση για επερχόμενο reboot του The Matrix, μιας από τις πιο εμβληματικές ταινίες δράσης, φαίνεται πλέον ξεκάθαρα η απελπισία των studio να βεβηλώσουν οποιαδήποτε πνευματική περιουσία στην κατοχή τους, εφόσον υπάρχει μεγάλο κοινό για να εκμεταλλευτούν. Ανάμεσα στην πληθώρα remake που ετοιμάζονται, ξεχωρίζουν τα Ουδέν Νεώτερο από το Δυτικό Μέτωπο, American Psycho, τα Πουλιά του Χίτσκοκ, το Μικρό Μαγαζάκι του Τρόμου, Σημαδεμένος, Wild Bunch, Το Κοράκι, Death Wish, Commando, Jumanji, Starship Troopers, Akira, Απόδραση από τη Νέα Υόρκη και οι 7 Σαμουράι. Ειδική αναφορά αξίζει στις ταινίες τρόμου που μαστίζονται χρόνια τώρα από τα κακά reboot. Pet Se-matary, Ένας Αμερικανός Λυκάνθρωπος στο Λονδίνο, Ο Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες, Παρασκευή και 13, Jacob's Ladder και Hellraiser είναι τα πιο γνωστά παραδείγματα. Όλα αυτά είναι εντελώς αχρείαστα και, σε συνδυασμό με την επιδημία των cinematic universes, αποκαλύπτουν το μεγάλο πρόβλημα έλλειψης πρωτοτυπίας του Hollywood.
Παρότι τα remake δεν είναι κάτι καινούργιο για την κινηματογραφική βιομηχανία, πρώτη φορά παρατηρείται τέτοια μαζική εισροή στην αγορά. Αυτό συμβαίνει λόγω του αυξημένου κόστους παραγωγής ταινιών. Η δημιουργία ενός καλοκαιρινού blockbuster δημιουργεί υπέρογκα κόστη (μερικές φορές κοντά στα 200 εκατομμύρια δολάρια) τα οποία, σε περίπτωση αποτυχίας, μπορεί να γονατίσουν οικονομικά το στούντιο. Έτσι τώρα πια τα λεφτά επενδύονται σε ταινίες με εξασφαλισμένο κοινό που θα φέρει σίγουρο κέρδος και φυσικά η παραγωγή ελέγχει την πλειοψηφία της καλλιτεχνικής διαδικασίας, προσπαθώντας να ικανοποιήσει τους πάντες και να αποφύγει ρίσκα. Γι' αυτό και τα remake, αντί να προσπαθούν να εκμεταλλευτούν έξυπνες ιδέες που δεν εκτελέστηκαν σωστά, έχουν γίνει κενές, αποστειρωμένες ταινίες δίχως καλλιτεχνικό όραμα, που βασίζονται μόνο στην αγάπη του κοινού για την πρωτότυπη ταινία. Το θετικό όμως είναι ότι μπορούμε να το αλλάξουμε αυτό.
Όπως κάθε άλλη βιομηχανία, το Hollywood κινητοποιείται από τα κέρδη. Αν λοιπόν ανεβάσουμε τα στάνταρ μας και σταματήσουμε να ξεγελιόμαστε από κυνικά προϊόντα μασκαρεμένα με τις αγαπημένες μας παιδικές αναμνήσεις, θα δείξουμε στις εταιρίες πως οι προσπάθειές τους να αναβιώσουν κλασικές ταινίες δεν είναι οικονομικά βιώσιμες. Μετά τις εισπρακτικές αποτυχίες του Independence Day: Resur-gence και του remake των Ghostbusters τα studios τους εγκατέλειψαν τα σχέδια που είχαν για cinematic universes. Επομένως μια τέτοια σκέψη δεν είναι παράλογη. Με τις ταινίες που επιλέγετε να δείτε στο σινεμά δείχνετε στο Hollywood τι είδους ταινίες θα θέλατε στο μέλλον. Γι’ αυτό επιλέξτε σωστά!