106 ... δυστυχώς

Το τελευταίο διάστημα μια δυσάρεστη και προφανώς προβληματική κατάσταση εμφανίστηκε στο Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Πατρών. Όλοι γνωρίζουμε, από τη διάσταση που έλαβε το θέμα, ότι η Γενική Συνέλευση του Τμήματος αποφάσισε ομόφωνα τον αποκλεισμό από την εξεταστική του Σεπτεμβρίου 106 φοιτητών επειδή παρέδωσαν ασκήσεις λυμένες από τρίτο πρόσωπο σε ένα μάθημα του εαρινού εξαμήνου.

Η περίπτωση του Τμήματος Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Πατρών δεν είναι η μοναδική. Η μοναδικότητά της αφορά ίσως στο ότι αναδείχθηκε κεντρικά μια όψη αποδιάρθρωσης των σπουδών στο σημερινό ελληνικό Πανεπιστήμιο.

Τα τελευταία χρόνια, η καταστροφική για τους εργαζόμενους και την εθνική οικονομία μνημονιακή πολιτική που εφαρμόζουν κυβερνήσεις, ΕΕ και ΔΝΤ δημιουργεί τρομακτικές δυσκολίες όχι μόνο πρόσβασης αλλά και ολοκλήρωσης των σπουδών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση για μεγάλα τμήματα της νεολαίας. Ταυτόχρονα, η σε ακραία ύψη ανεργία, ιδίως για τη νεολαία, και η κατάρρευση των εργασιακών δικαιωμάτων συντελούν, μαζί με τις νεοφιλελεύθερες αγοραίες μεταρρυθμίσεις στην πανεπιστημιακή εκπαίδευση, στην υποβάθμιση των πτυχίων και στην ατομική αναζήτηση δεξιοτήτων. Στις συνθήκες αυτές το «εύκολο»-γρήγορο πτυχίοπιστοποίηση γίνεται η κυρίαρχη προσδοκία για μεγάλα τμήματα του φοιτητικού πληθυσμού, κάτι που επιτείνει περαιτέρω την πίεση για υποβάθμιση του επιπέδου των σπουδών και των ίδιων των πτυχίων. Καλλιεργείται έτσι το έδαφος για την ανάπτυξη παράπλευρων μηχανισμών εμπορευματοποίησης των σπουδών, μέσω των κυκλωμάτων εμπορίας σημειώσεων, ασκήσεων, εργασιών, μηχανισμών οι οποίοι εν πολλοίς διαπλέκονται με «εσωτερικούς» πελατειακούς συνδικαλιστικούς μηχανισμούς διαμεσολάβησης.

Η απόφαση της ΓΣ του Τμήματος Διοίκησης Επιχειρήσεων για στέρηση μιας εξεταστικής στους 106 φοιτητές (η ελάχιστη δυνατή ποινή) προφανώς και δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τα αίτια αυτής της εξέλιξης. Μπορεί όμως να αναδείξει στην ίδια τη φοιτητική νεολαία και το κίνημά της, και το ανέδειξε, το πρόβλημα αυτής της έρπουσας αποδιάρθρωσης των σπουδών, αλλά και να αναδείξει, και την ανέδειξε, την πολιτική υποκρισία των θιασωτών της «αξιοκρατίας» και «αριστείας».

Η απόφαση της ΓΣ ήταν μονόδρομος. Θα ήταν αδύνατο εν γνώσει μας να νομιμοποιήσουμε αυτό το εμπορευματικό κύκλωμα συναλλαγής. Έχουμε την επίγνωση ότι κάποιες δυνάμεις μέσα στο πανεπιστήμιο θα ήθελαν την ανάπτυξη ενός αυταρχικού πλαισίου οργάνωσης της φοιτητικής ζωής και των σπουδών. Οι δυνάμεις αυτές δεν προέρχεται απ’ όσους βρίσκονται απέναντι στα κυκλώματα εμπορευματοποίησης των σπουδών, αλλά απ’ όσους τα υποθάλπουν και τα προωθούν.