Μετά το πτυχίο, τι;

Η εξεταστική πέρασε, τα αποτελέσματα έγιναν γνωστά και νέοι στόχοι τέθηκαν. Το εξάμηνο φτάνει στα μισά και βρισκόμαστε ένα βήμα πριν τις διακοπές του Πάσχα. Τι σημαίνει αυτό; Ότι απέχουμε ένα μόλις ακαδημαϊκό μήνα από την επόμενη εξεταστική! Όχι άγχος! Όχι πανικός! Είναι γνωστό ότι τα εαρινά εξάμηνα είναι κάπως χρονικά περιορισμένα και σαφώς λιγότερο αποδοτικά στο διάβασμα. Ποιος μπορεί άλλωστε να αντισταθεί σε μια βόλτα στην ηλιόλουστη ανοιξιάτικη Πάτρα;

Το θέμα όμως δεν είναι απλά η επερχόμενη εξεταστική με το καθιερωμένο άγχος της, αλλά το άγχος γι’ αυτούς που ενδεχομένως είναι η τελευταία τους εξεταστική. Όχι μόνο γιατί θέλουν να περάσουν όλα τα εναπομείναντα μαθήματα, αλλά κυρίως για το τι θα κάνουν μετά. Αγχωνόμαστε να πάρουμε το πτυχίο μας για να ‘ηρεμήσουμε’ από τις ακαδημαϊκές υποχρεώσεις, αλλά η αλήθεια είναι ότι το πραγματικό άγχος ξεκινάει μετά την απόκτηση του πολυπόθητου υποκίτρινου χαρτιού, καθώς πρέπει να αποφασιστεί το επόμενο βήμα.

Το λιγότερο άγχος το έχουν οι φοιτητές που επιζητούν την εξειδίκευση στον τομέα που τους ενδιαφέρει στην σχολή τους και θα συνεχίσουν κατευθείαν σε μεταπτυχιακό που ενδεχομένως ήδη έχουν συζητήσει με τον καθηγητή τους. Ακολουθούν εκείνοι που ναι μεν θέλουν να συνεχίσουν την ακαδημαϊκή καριέρα τους αλλά θα πρέπει να αλλάξουν πόλη ή ακόμα και χώρα. Η μετακόμιση από ένα σπίτι, είτε αυτό είναι το πατρικό είτε το φοιτητικό, δεν είναι καθόλου ευχάριστη διαδικασία. Κάνεις ένα μεγάλο βήμα και ξεκινάς ξανά από την αρχή να χτίσεις μια καθημερινότητα, μια ζωή σε έναν καινούργιο τόπο. Αφήνεις πίσω την παλιά σου ζωή και ξεκινάς από το μηδέν για ακόμα μια φορά. Κάποιους τους ενθουσιάζει αυτή η δυνατότητα να ξεκινήσουν πάλι από την αρχή, κάποιους άλλους ίσως να τους φοβίζει. Όπως και να έχει, είναι μια δυνατότητα που, αν την έχεις, πρέπει να την εκμεταλλευτείς κατάλληλα.

Μια μερίδα φοιτητών επιλέγει να βγει κατευθείαν στην αγορά εργασίας είτε για βιοποριστικούς λόγους είτε για καινούργιες εμπειρίες, εκτός αμφιθεάτρου αυτήν τη φορά. Οι αλλαγές πολλές και η προσαρμογή απαιτεί συνήθως χρόνο. Οι πιο τυχεροί βρίσκουν εργασία σχετική με τον τομέα τους και έχουν επιτέλους την ευκαιρία να εφαρμόσουν στην πράξη όλα όσα έμαθαν. Πολλοί είναι όμως και εκείνοι που ακούσια ή εκούσια ασχολούνται με κάτι τελείως διαφορετικό, είτε είναι κάτι που μπορεί να είχαν σα χόμπι και το ανέπτυξαν είτε κάτι προσωρινό μέχρι να βρουν κάτι άλλο.

Όσον αφορά εκείνους που επιστρέφουν στο πατρικό τους, ό,τι επιλογή και αν έχουν κάνει, μια φράση είναι αρκετή: Kαλό κουράγιο!

Υπάρχει όμως και μια τελευταία κατηγορία που βιώνει το απόλυτο άγχος και πασχίζει να προσανατολίσει την πυξίδα της για το επόμενο βήμα. Μια κατάσταση παρόμοια με αυτή που βιώνουμε όλοι όταν καλούμαστε να διαλέξουμε σχολή. Αυτοί δηλαδή που δεν έχουν αποφασίσει ακόμα αν θα συνεχίσουν και πού τις ακαδημαϊκές σπουδές ή αν θα ψάξουν για μια δουλειά. Αν θα μείνουν στην ίδια πόλη ή θα φύγουν και που θα πάνε. Γενικά αναφέρομαι σε αυτούς που δεν έχουν καμία απολύτως ιδέα τι τους περιμένει μετά το καλοκαίρι. Είναι πολύ δύσκολη απόφαση και η διαδικασία μέχρι να επιλέξουν αρκετά επίπονη.

Σε όποια κατηγορία και αν ανήκουμε, αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι απλό: να λύσουμε τους κάβους και να σαλπάρουμε για ‘μακριά!