Ξορκίζοντας τους εφιάλτες μας...

Όλοι κατά καιρούς βασανιζόμαστε από κάποιον εφιάλτη, ένα επίμονο όνειρο που μάς προκαλεί άσχημασυναισθήματα ίσως και φόβο. Κάποιες φορές όμως μπορεί να μην ξυπνάνε αυτοί οι εφιάλτες μόνο στα όνειρα μας, αλλά και στη σκέψη μας καθ’ όλη την υπόλοιπη ημέρα. Μπορεί ακόμα να μην είναι καν εφιάλτες αλλά σκέψεις ή φανταστικές ιστορίες που πλάθει το μυαλό μας. Μπορεί να μην είναι ούτε αυτό, αλλά στιγμές που έχουμε ήδη ζήσει, αναμνήσεις ευχάριστες ή δυσάρεστες που ζωντανεύουν ξανά στο μυαλό μας. Όπως και να έχει είναι επώδυνο, μάς ταλαιπωρεί και μάς θλίβει για πολλούς λόγους, είτε γιατί είναι μια πολύ άσχημη εμπειρία, είτε γιατί είναι κάτι που δεν μπορούμε να ξαναζήσουμε ή τουλάχιστον νομίζουμε πως δε θα το ξαναζήσουμε. Κάποιοι λένε πως για να απαλλαγείς από αυτούς τους ‘εφιάλτες' πρέπει να τους εξιστορήσεις ή να τους καταγράψεις. Κάποιοι άλλοι ισχυρίζονται πως έτσι παίρνουν σάρκα και οστά και ζωντανεύουν. Με ποιόν να συμφωνήσεις; Ποιός να έχει δίκιο τελικά; Αυτό το δίλημμα αντιμετώπισε ο τραγουδοποιός Μιλτιάδης Πασχαλίδης, όπως αναφέρει σε βιβλίο του για την ιστορία του τραγουδιού ‘Ένα πεύκο στην ακρογιαλιά’, βλέποντας συνεχώς έναν εφιάλτη ότι πνιγόταν στη θάλασσα ένα παιδίκαι αυτός στεκόταν ακίνητος σα ριζωμένος μη μπορώντας να κουνηθεί για να βοηθήσει. Τελικά το έκανε τραγούδι και απαλλάχτηκε. Αντίστοιχη ιστορία υπάρχει και πίσω από το τραγούδι ‘Όνειρο ήτανε’ του Αλκίνοου Ιωαννίδη για τον εφιάλτη ενός φίλου του. Τι να κάνεις όμως αν όσο και αν γράφεις για κάτι δεν σε αφήνει ήσυχο; Δεν φεύγει στιγμή από το μυαλό σου; Ίσως το πρόβλημα έγκειται στην φύση του εφιάλτη, αν δηλαδή δεν είναι όνειρο, αλλά αναμνήσεις στιγμών που έχεις ζήσει, πόσο μάλλον αν είναι και ευχάριστες. Πως να μην τις αναπολείς λοιπόν! Αλλά μέχρι πότε και πόσο θα σε επηρεάζουν; Για αυτό λοιπόν καταλήγουμε πως όσο και αν τα εξιστορείς όσο και αν τα γράφεις, οι αναμνήσεις της καρδιάς δεν ξορκίζονται! Δε φεύγουν από το μυαλό, ευτυχώς ή δυστυχώς…