A tempo

Συνέντευξη με τη Χριστίνα Μαξούρη με αφορμή την παράσταση Δανεικά Παπούτσια στο θέατρο Λιθογραφείον.
-Πως διαχειρίζεται η μουσική τον αποχωρισμό;
-Τον τραγουδάει… και σίγουρα δεν τον φοβάται.
Τί περιλαμβάνει η παράσταση «Δανεικά Παπούτσια»;
Είναι η Τρίτη φορά που ερχόμαστε στην Πάτρα σε μια μουσική παράσταση που βασίζεται στην acappela ερμηνεία κυρίως ελληνικών κομματιών, σε συνδυασμό με ανάγνωση κειμένων της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας, όπως αποσπάσματα από το έργο του Ρίτσου, του Ελύτη, του Σαχτούρη, του Λειβαδίτη, ένα κείμενο της Λίνας.
Τί προσφέρει η acapella ερμηνεία σε σχέση με την ερμηνεία συνοδεία μουσικής και πώς τη διαφοροποιεί ως προς τον ακροατή;
Θα σας απαντήσω ανάποδα. Πώς ξεκίνησε, από τί ανάγκη ξεκίνησε αυτό. Μπορώ να νιώσω τί προσφέρει σε μένα και τί δημιουργεί με το τέλος της παράστασης μεταξύ εμού και του κόσμου. Ήταν μια ανάγκη δική μου για επικοινωνία και για μοίρασμα, μια ένωση μέσω της φωνής. Γιατί η επαφή και η επικοινωνία με τους ανθρώπους, έχει λιγάκι μετακινηθεί. Επειδή ζούμε έντονα, δουλεύουμε αρκετά, επειδή είμαστε πάρα πολύ βουτηγμένοι στην τεχνολογία και στο facebook. Υπάρχουν αρκετά καλά, αλλά είναι και μεγάλη παγίδα. Έφτιαξα αυτήν την παράσταση, για να αποκτήσω τον δικό μου χώρο και τον δικό μου τρόπο να έχω κοντά μου τα τραγούδια και τα κείμενα που αγαπάω.
Σκοπός της παράστασης είναι να ελαχιστοποιήσει την απόσταση μεταξύ κοινού και ακροατή; Πώς επιτυγχάνεται αυτή η διάδραση;
Αυτό επιτυγχάνεται, γιατί τα τραγούδια είναι γυμνά από μουσικά όργανα. Υπάρχει μόνο η μελωδία. Αφαιρώντας τις εισαγωγές, τα ενδιάμεσα και τα φινάλε μένει μόνο το τραγούδι. Είναι κατά κάποιον τρόπο το επόμενο βήμα μετά την ομιλία. Μπαίνουμε και οι δύο σε ένα κανάλι επικοινωνίας, όπως με το σιγοτραγούδισμα.
Η παράσταση παρουσιάστηκε το 2013 και από το 2015 και μετά ταξιδεύετε με την παράσταση αυτή εντός και εκτός συνόρων. Ποια αίσθηση σας άφησε αυτή η διαδρομή;
Η αίσθηση που μου άφησε κατ' αρχάς είναι ότι έχουμε μια πολύ όμορφη χώρα. Πήγα σε πολλά μέρη νησιά, Βόρεια Ελλάδα, Πελοπόννησο, Κρήτη, Λευκάδα, Σύρο, Ζάκυνθο, Γιάννενα, Κοζάνη, Πτολεμαΐδα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Καλαμάτα, Καστοριά, Χίο. Η αίσθηση είναι πως η μουσική έχει τεράστια δύναμη και ενώνει τον κόσμο. Αυτό το συμβάν είναι κάτι που έχει τεράστια δύναμη και πολύ μεγάλη ουσία. Πάντα η ωραία μουσική, η μουσική που έχουμε δηλαδή, είναι πολύ μεγάλο μέρος της δικιάς μας κουλτούρας. Το τραγούδι, έχει τη δύναμη να μιλάει σε ψυχές. Να συγκινεί, να ησυχάζει, να κάνει τον άλλον να αναπολεί. Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό, το οποίο, παραδόξως, συμβαίνει και στο εξωτερικό, γιατί όπου κι αν πας υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι, όπως λέει και το τραγούδι. Πάντα το τραγούδι έχει έναν παραλήπτη, κι ας είναι ελληνικό, ας είναι αγγλικό, ας είναι ισπανικό. Στο Λονδίνο, στο Παρίσι, στο Μιλάνο στο θέατρο Piccolo, ειδικά στην Ιταλία η παράσταση είχε μεγάλη ανταπόκριση, παρόλο που οι περισσότεροι ήταν Ιταλοί.
Υπάρχουν πολύ όμορφα τραγούδια, γιατί τα τραγούδια αυτά με τον ελληνικό λόγο έχουν πολύ μεγάλο άνοιγμα ψυχής από μόνα τους, περισσότερο από ένα αγγλικό Pop τραγούδι. Αυτό βέβαια είναι το δικό μου γούστο, εκεί ησυχάζω εγώ και πηγαίνω, δεν υποτιμώ την αγγλική μουσική, προς Θεού.
Μια ιδιαίτερα συγκινητική στιγμή της παράστασης είναι η ερμηνεία του «Τρελέ Τσιγγάνε». Πώς θα προσδιορίζατε τον τρόπο που διαχειρίζεται η μουσική τον αποχωρισμό; Πώς το αντιλαμβάνεστε ως ερμηνεύτρια;
Η μουσική τραγουδάει τον αποχωρισμό. Η μουσική τραγουδάει όλα τα συναισθήματα σε διευρυμένο πλαίσιο, σε μεγαλύτερο βαθμό. Μεγεθύνει το συναίσθημα, τη στιγμή. Τον τραγουδάει, τον απαλύνει, τον ξορκίζει, τον κλαίει. Πάντως δεν τον φοβάται. Σίγουρα, η μουσική δεν φοβάται τίποτα. Τα περισσότερα τραγούδια μιλάνε για την αγάπη και τον έρωτα και συνήθως για κάτι αρνητικό μέσα σε αυτό, κάτι ανεκπλήρωτο.
Έχετε μια πορεία αρκετών χρόνων στη μουσική, αλλά τώρα ετοιμάζετε την πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά. Θέλετε να μας πείτε δυο λόγια για την κυκλοφορία της;
Δεν είχα ποτέ τη φιλοδοξία να βγάλω δίσκο, γιατί μ’ άρεσε πάντα να τραγουδάω live. Mε τον Άγγελο Τριανταφύλλου, που έχει γράψει τα τραγούδια του δίσκου, ένιωσα μια έλξη και μια βαθύτατη συγκίνηση, κυρίως για το έργο του, και πρότεινα να μου γράψει τραγούδια. Το άλλο μέρος προς την Ελένη Φωτάκη, που είχε συνεργαστεί με το Μίνωα Μάτσα, για τη Φωτεινή Βελεσιώτου που όλος ο δίσκος είναι ένα στολίδι, όταν άκουσα πως γράφει πέρα από τα μεμονωμένα τραγούδια τις μέλισσες, τον χειμωνανθό και άλλα. Βρεθήκαμε, έγινε η γνωριμία και έτσι ξεκινήσαμε να δουλεύουμε. Ο δίσκος θα κυκλοφορήσει τις επόμενες εβδομάδες και θα έχει τον τίτλο «Το άσπρο Μαμά Νοσταλγώ».
Η μουσική είναι δημιουργία, είναι λύτρωση, είναι ένα ταξίδι;
Η μουσική είναι ένα άνοιγμα ψυχής. Πιστεύω πως η μουσική προκαλεί ευτυχία. Καλυτερεύει και ομορφαίνει την ανθρώπινη ψυχή και τον ανθρώπινο νου. Όλες οι τέχνες το κάνουν αυτό, απλώς νομίζω πως η μουσική δρα πιο άμεσα.
Ένα μήνυμα ή μια ευχή;
Ένα μήνυμα σε όσους έχουν φίλους ή συγγενείς που τους λένε φάλτσους να μην το βάζουν κάτω και να τραγουδούν, γιατί αυτό είναι πολύ μεγάλη παγίδα. Να τραγουδάμε και να ακούμε μουσική. Φυσικά, εύχομαι υγεία.
Η παράσταση ανέβηκε στο θέατρο Λιθογραφείον (Μαιζώνος 172Β, Πάτρα ) τη Δευτέρα 8/10/2018.
[Μαρία Σκλιά, Ραδιοφωνικός Παραγωγός στον UPFM– Ραδιοφωνικό Σταθμό Πανεπιστημίου Πατρών]