Δήλωση του Κώστα Αυγουστάκη, Προέδρου Συλλόγου ΔΕΠ του Πανεπιστημίου Πατρών

Ο Κώστας Αυγουστάκης, καθηγητής του Τμήματος Φαρμακευτικής του Πανεπιστήμιου μας, είναι ο νέος Πρόεδρος του Συλλόγου ΔΕΠ μετά τις εκλογές που έγιναν στις 17 Φεβρουαρίου. Είχε την καλοσύνη να κάνει μια σύντομη δήλωση στο περιοδικό μας με την ευκαιρία της εκλογής του:

Μου ζητήθηκε να γράψω κάτι, ένα χαιρετισμό προς τους συναδέλφους υποθέτω, ως πρόεδρος του ΔΣ που προέκυψε από τις τελευταίες εκλογές του Συλλόγου Μελών ΔΕΠ. Στην αρχή σκέφτηκα να γράψω τα θέματα που απασχολούν το Σύλλογό μας, τα αιτήματά μας. Να δηλώσω ότι διεκδικούμε αύξηση των κονδυλίων για τα πανεπιστήμια, συνεπή και σχεδιασμένη πολιτική έρευνας, αναπλήρωση τουλάχιστον των συναδέλφων που συνταξιοδοτούνται, αυξήσεις στις αποδοχές μας που έχουν πλέον φτάσει σε ευτελιστικά για το κύρος μας και την προσφορά μας επίπεδα κλπ. Να δηλώσω επίσης ότι ζητάμε από την Διοίκηση του πανεπιστημίου μας να εξακολουθήσει να πολιτεύεται με βάση τις αρχές της της ισονομίας, της εξυπηρέτησης του κοινού συμφέροντος και της πλήρους διαφάνειας στις πράξεις και στα έργα της. Ότι ελπίζω η Διοίκηση να κατανοεί ότι η εικόνα του πανεπιστημίου και οι θεσμοί δεν προστατεύονται με σπρώξιμο κάτω από το χαλί αλλά με την αλήθεια και την απόδοση ευθυνών όταν και όπου υπάρχουν, π.χ. όταν το πανεπιστήμιο χρεώνεται καταλογισμούς πολλών χιλιάδων ευρώ.

Θα προέκυπτε ίσως τότε ένα «συνεπές» συνδικαλιστικό κείμενο, άλλοι θα το έλεγαν «ξύλινη γλώσσα». Τι συνδικαλιστικό κείμενο όμως να γράψεις και τι αιτήματα και διεκδικήσεις να παραθέσεις σε μια χώρα που βουλιάζει. Τι να ζητήσεις και από ποιους σε μία χώρα χρεωκοπημένη. Σε μια χώρα που βλέπει τα σπουδαγμένα παιδιά της, των οποίων τη μόρφωση ακριβοπλήρωσε ο ελληνικός λαός, να αξιοποιούνται από ξένες χώρες. Σε μια χώρα που επιστοιβάζονται πρόσφυγες ψυχές, μια ανθρώπινη τραγωδία που φοβάμαι μην εξελιχθεί σε εθνική τραγωδία, πρόσφυγες ψυχές που ανταλλάσσονται στην αξιολόγηση και στην μείωση του χρέους. Τι να ζητήσεις από ένα πολιτικό σύστημα, εικόνα και ομοίωση της κοινωνίας βέβαια, που είναι ανίκανο να συνεννοηθεί μπροστά σε μία τέτοιου μεγέθους εθνική κρίση. 

Έτσι δεν θα ζητήσω τίποτα. Δεν θα παραθέσω συλλογικές διεκδικήσεις. Θα ευχηθώ μόνο, σαν από θαύμα, να επιστρέψει γρήγορα στον τόπο αυτό ο κοινός νους, η σοβαρότητα, η υπευθυνότητα και η συνέπεια λόγων και έργων. Και να είμαστε όλοι καλά.