ID: I Differ…

Πρόσφατα, έγινε επίσημος νόμος του ελληνικού κράτους η νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου. Η ελληνική κοινωνία ήρθε έτσι αντιμέτωπη με το ζήτημα της ατομικής ταυτότητας και του πώς αυτή ορίζεται, και στο πλαίσιο αυτό άρχισα να συνειδητοποιώ πόσο περίπλοκο και πολυδιάστατο είναι το εν λόγω ερώτημα.
Σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, το άτομο αναζητά την ταυτότητά του, ακριβώς επειδή αυτή διαρκώς αναδιαμορφώνεται. Η ταυτότητά μας είναι κάτι ρευστό, καθώς πρόκειται για ένα συνονθύλευμα γενετικών και κοινωνικών παραγόντων. Αφενός, το γενετικό μας υλικό καθορίζει σε σημαντικό βαθμό την ταυτότητά μας και δε σχετίζεται μόνο με τα εξωτερικά χαρακτηριστικά, αλλά και με κάποιες έμφυτες τάσεις, κάποιες συμπεριφορές που πηγάζουν από το εσωτερικό μας, χωρίς πολλές φορές να το καταλαβαίνουμε. Όσον αφορά την αλληλεπίδραση του ατόμου με την κοινωνία, από τη μια πλευρά υπάρχει το «εγώ» και από την άλλη το «εμείς». Με άλλα λόγια, συχνάπολλοί από εμάς ερχόμαστε αντιμέτωποι με εσωτερικές συγκρούσεις σχετικά με το ποιοι θέλουμε να είμαστε, τι νομίζουμε ότι είμαστε και τι περιμένουν οι άλλοι από εμάς. Όπως είναι ευκόλως εννοούμενο, όλοι αυτοί οι παράγοντες επηρεάζουν κάθε άνθρωπο σε διαφορετικό βαθμό και με διαφορετικό τρόπο, ανάλογα με την περίοδο ζωής του καθενός. Ακόμη, σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της συμπεριφοράς μας διαδραματίζουν και τα άτομα με τα οποία συναναστρεφόμαστε. Σχετικά με τα προαναφερθέντα, ο John Ashberry (The Paris Review 90, 1983), σε ερώτηση σχετικά με την ύπαρξη πολλών εαυτών, απάντησε: «Όλοι είμαστε διαφορετικοί ανάλογα με ποιον τυχαίνει να βρισκόμαστε και τι συμβαίνει να κάνουμε μια συγκεκριμένη στιγμή … . Εν τέλει, αλλάζει κανείς συνεχώς απόψεις κι έτσι γίνεται κάτι ελαφρώς διαφορετικό».
Συμπερασματικά, αξίζει να τονιστεί ότι η ταυτότητα δεν είναι δεδομένη: αντίθετα, είναι εύπλαστη, εύθραυστη και βρίσκεται υπό διαρκή αλληλεπίδραση με το περιβάλλον. Ακριβώς επειδή οι ταυτότητες είναι πολυπρισματικές, κάθε απόπειρα εξάλειψης αυτής της ποικιλομορφίας επιφέρει την καθήλωση της κοινωνίας στη μονοτονία και τον φόβο ενάντια στο διαφορετικό. Για τον λόγο αυτό, ο βαθμός αποδοχής της διαφορετικότητας αποτελεί δείκτη του πολιτισμού μιας κοινωνίας, αλλά και του επιπέδου επικοινωνίας και αλληλεπίδρασης μεταξύ των ατόμων στο εσωτερικό της.
[Μαρία Ιωακειμτσιούκ]