«Τέσσερα χρόνια και μια (φοιτητική) αιωνιότητα μετά»

Αυτό το άρθρο απευθύνεται κυρίως σε όσους είχαν αφήσει τη σχολή τους και τώρα προσπαθούν να προσαρμοστούν/επανέλθουν.

Θυμάμαι ότι ως μαθητής Λυκείου είχα δυο σχολές ως πρώτες προτιμήσεις. Τελικά, επέλεξα αυτήν που θεωρούσα ότι ήταν πιο κοντά στα ενδιαφέροντα μου. Μπαίνοντας στη σχολή αυτή ο ενθουσιασμός μου ήταν τεράστιος! Ένας νέος κύκλος ξεκινούσε! Από την πρώτη μέρα άρχισα να γνωρίζω κόσμο, να βγαίνω, να ξενυχτάω και να κάνω όλα όσα ένα άτομο αυτής της ηλικίας θέλει ή ψάχνει. Οπότε στην αρχή όλα πήγαιναν τέλεια! Η σχολή προχωρούσε με ενδιαφέρον και ταυτόχρονα η φοιτητική ζωή ήταν εθιστική.
Κι ενώ όλα αυτά συνέχιζαν, σταδιακά οι ισορροπίες χάνονταν. Άρχιζα να βρίσκω δικαιολογίες για να μην πάω Πανεπιστήμιο, όπως τον καιρό που δεν ήταν αρκετά καλός, το δύσκολο πρωινό ξύπνημα έπειτα από τα τυπικά ξενύχτια και τα όλο και πιο συχνά hangovers που ακολουθούσαν, κι έτσι το ένα χαμένο πρωινό έγιναν δύο, ύστερα τρία, μέχρι που το ξυπνητήρι και τα τηλέφωνα υπενθύμισης έπαψαν να χτυπούν. Το αποτέλεσμα προφανές, σταδιακά έχασα την επαφή με τη σχολή κι αν υπάρχει κάτι που έμαθα είναι πως όσο αφήνεις κάτι, αυτό απομακρύνεται με αύξουσα ταχύτητα από εσένα.
Κι όμως, όλο αυτό δεν ήταν κάτι που με είχε απασχολήσει αρχικά. Όταν περνάς καλά, οι συνέπειες μπορούν πολύ εύκολα να σου διαφύγουν. Είναι κάτι που συμβαίνει στον καθένα από εμάς σε διάφορα στάδια της ζωής μας, με την φοιτητική ζωή να είναι ίσως το πιο καθοριστικό στάδιο για το τι θα ακολουθήσει.
Τουλάχιστον δεν το σκεφτόμουν μέχρι τις πρώτες ορκωμοσίες και τα πρώτα αντίο... Ένας-ένας οι φίλοι μου άρχισαν να παίρνουν πτυχίο και να περνούν σε νέες φάσεις ζωής.
Συνειδητοποίηση, η οποία όμως αρχικά και για καιρό, ήταν μόνο αυτό. Απλώς επίγνωση μιας κατάστασης κι όχι δράση. Το «του χρόνου» άρχισε να διαρκεί πολύ περισσότερο απ’όσο αρχικά υπολόγιζα. Δυστυχώς, όπως είπα και πιο πριν, η απομάκρυνση είχε ήδη γίνει. Κι εκεί ήταν πραγματικά το πρόβλημα. Το πώς ξεκινάς πάλι. Και κυρίως πώς τρέχεις Μαραθώνιο με ταχύτητα για 100αρι, συνδυάζοντας και τα υπόλοιπα ενδιαφέροντά σου.
Ο καλός φίλος όλων μας, ο πανικός με ώθησε να ξεκινήσω. Κάνω δειλά βήματα μπροστά, βλέπω ένα χάος μαθημάτων, ωρών και αμέσως κάνω μεγαλύτερα βήματα πίσω. Ένα πισωγύρισμα κατ επανάληψη, φαινομενικά δίχως τέλος.
Στο σημείο αυτό θέλω να μιλήσω λίγο για το πόσο σημαντικό είναι να έχεις παρέες στις οποίες κινητοποιείτε ο ένας τον άλλο. Άτομα που κι αυτά έχουν αντίστοιχους στόχους και νιώθεις να σε προάγουν πνευματικά. Άτομα τα οποία σε εμπνέουν να κάνεις κι εσύ το ίδιο γι' αυτά. Να βγαίνετε, να ξενυχτάτε, να παίζετε αλλά κυρίως να δημιουργείτε μαζί στιγμές.
Το βασικότερο όμως είναι αυτό: ξεκάθαρος στόχος. Τουλάχιστον σ’ εμένα αυτό ήταν που πραγματικά έπιασε. Να θέσω ένα ξεκάθαρο στόχο για το τι θέλω στη ζωή μου. Αυτό ήταν και το πρώτο σταθερό βήμα. Κι όταν έχεις ξεκάθαρο στόχο, τα μέσα σταδιακά θα βρεθούν.
Είναι όπως με τη γυμναστική. Στην αρχή είναι δύσκολο. Όσο όμως κάνεις καθημερινά και δε το αφήνεις, γίνεται όλο και πιο εύκολο. Κι όσο γίνεται πιο εύκολο, βλέπεις ταυτόχρονα κι αποτελέσματα και τότε συνειδητοποιείς πως όλο αυτό σου αρέσει και σταδιακά γίνεται μέρος της καθημερινότητάς σου.
Κοντολογίς, η σχολή είναι εύκολο να βγει. Αρκεί να’χεις συγκεκριμένο στόχο, άτομα που θες και που περνάς καλά και γενικά να’χεις ισορροπίες και να μην «κολλάς» σε ό,τι δε βγαίνει. Κι αν την αφήσεις, να μην πελαγώσεις και να το δεις ως ευκαιρία για να σε βελτιώσει και να μάθεις νέα πράγματα. Κι εκεί ίσως θυμηθείς το γιατί την επέλεξες και να αρχίσει να γίνεται ένα παιχνίδι εκμάθησης κι αυτοβελτίωσης.