Κριτική θεατρικής παράστασης: «Μαμ» του Σάκη Σαρέφα από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας και το Άρμα Θέσπιδος

>>Στιγμιότυπο από την παράσταση

Μία παράσταση γεμάτη χρώματα, αρώματα και μουσικές, όπως είναι άλλωστε και η ίδια η ζωή. Το αλληγορικό «Μαμ»του Σάκη Σαρέφα σε σκηνοθεσία Χρήστου Στρέπκου ξεκίνησε το ταξίδι του τον Δεκέμβριο του 2018 από το Δημοτικό Θέατρο Απόλλων.Έκτοτε, η παράσταση περιοδεύει σε όλη την επικράτεια της Νοτιοδυτικής Ελλάδας «με τη φιλοσοφία να προσφέρει ποιοτικό θέατρο σε κάθε γειτονιά, σε ιδρύματα, σε σχολεία και σε χωριά»,όπως επιθυμούσε ο Δήμος Πατρέων και το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας με τη δημιουργία του Άρματος Θέσπιδος. Στο έργο οι θεατές παρακολουθούν την ιδιαίτερη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στον Μεγάλο και τον Ζοζέφ. Ο Μεγάλος, ένας οδηγός σχολικού λεωφορείου μεταδίδει την κατασταλλαγμένη γνώση του σε έναν μικρό μαθητή, τον Ζοζέφ, συμβουλέυοντάς τον να αντιμετωπίζει τη ζωή με θάρρος, τόλμη και κυρίως με αγάπη προς τον εαυτό του. Του δίνει τα φώτα του σαν έμπειρος άνδρας, δείχνοντάς του μέσα από συνταγές μαγειρικής ότι η ζωή είναι γεμάτη γεύσεις – αλμυρές, γλυκιές, πικρές, ξινές, πικάντικες και καθετί άλλο –, τις οποίες ο καθένας μας πρέπει να γευτεί, για να είναι ολοκληρωμένος ως άτομο. Η σκηνοθεσία του Χρήστου Στρέπκου αποδίδει πάρα πολύ καλά το νόημα του «Μαμ». O Σάκης Σαρέφας με το έργο του προσπαθεί να μάς δείξει πως ο μικρός Ζοζέφ είναι το παιδί που όλοι κρύβουμε μέσα μας. Η ύπαρξη του Μεγάλου στη ζωή του Ζοζέφ είναι καθοριστική, καθώς ο Μεγάλος λειτουργεί ως καθοδηγητής κι εμψυχωτής του μικρού Ζοζέφ. Ομολογουμένως, ο Χρήστος Στρέπκος έχει καθοδηγήσει εξαιρετικά τους ηθοποιούς στην απόδοση επί σκηνής αυτής της ιδιότυπης φιλίας.
Οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι καθηλωτικές. Ο Ζοζέφ ερμηνεύει εξαιρετικά το ρόλο ενός παιδιού που δυσκολεύεται να αντιμετωπίσει την επίπονη, αλλά και συνάμα αναγκαία διαδικασία της ενηλικίωσης. Ο Μεγάλος συγκινεί τους θεατές με την ιδιαίτερη προσωπική του εμπειρία, την οποία μοιράζεται με τον μικρό Ζοζέφ κατά τη διάρκεια του έργου. Μάς οδηγεί στην ανεύρεση της προσωπικής μας αλήθειας μέσα από την ταύτιση με εκείνον και μάς διδάσκει πως ακόμη και η απώλεια είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής. Τα κοστούμια είναι πολύχρωμα δίνοντας εμφανώς το μήνυμα πως η ίδια η ζωή είναι πολύχρωμη και γι’αυτό άλλωστε είναι ωραία. Ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι βρίσκει κανείς όλα τα χρώματα, για να γίνει ευτυχισμένος. Οι φωτισμοί είναι επίσης πολύχρωμοι κι έντονοι, κρατώντας το κοινό σε εγρήγορση. Η παράσταση συνολικά διαρκεί περίπου δύο ώρες, αλλά δεν είναι κουραστική για τον θεατή. Μάλιστα, σε πολλά σημεία μοιάζει αρκετά με μιούζικαλ και χαρίζει θετική ενέργεια στο κοινό. Το «Μαμ» συνιστά μια τελετή ενηλικίωσης και παρουσιάζει με χιούμορ, αλλά κι ευαισθησία ένα σημαντικό μάθημα ζωής, το οποίο δεν είναι άλλο από το να αναζητά κανείς την ουσία των πραγμάτων.Ο Μεγάλος διδάσκει στον Ζοζέφ να μη φοβάται να ζει κάθε στιγμή και να απολαμβάνει κάθε εμπειρία, είτε ευχάριστη είτε δυσάρεστη, όπως θα απολάμβανε ένα πιάτο φαγητό. Γιατί μόνο έτσι μπορεί να αντιμετωπίσει ο καθένας μας καθετί που τον απασχολεί, προσπαθώντας να δει τη ζωή σαν ένα παιχνίδι γεύσεων. Όλες αυτές οι εμπερίες που μοιράζεται ο Μεγάλος με τον Ζοζέφ περιστρέφονται γύρω από το φαγητό και τις γεύσεις του που δεν συμβολίζουν τίποτα άλλο, παρά την ίδια τη ζωή. Αλάτι, πιπέρι, μπαχαρικά και χίλια δύο άλλα υλικά που συνθέτουν τη μετάβαση του Ζοζέφ από παιδί σε νεαρό ενήλικο. Το ηθικό δίδαγμα της παράστασης στον θεατή είναι πως η ζωή μπορεί να είναι γεμάτη από αναποδιές, όμως οι δυνατοί άνθρωποι που αγαπούν βαθιά και δεν φοβούνται, μπορούν να τα καταφέρουν, ακόμα και στις πιο δυσμενείς συνθήκες. Όπως δηλώνει, άλλωστε, και ο σκηνοθέτης Χρήστος Στρέπκος στο έντυπο πρόγραμμα της παράστασης, «σε αυτή τη ζωή δεν γεννήθηκε κανείς άνθρωπος που δε σκόνταψε ποτέ». Χρειάζεται, όμως, να σκοντάψει κανείς αρκετές φορές μέχρι να μάθει να στέκεται πλέον γερά στα πόδια του.